ตอนที่แม่ของเหยียนกับหนิงไห่กลับไป ทั้งสองมีท่าทีต่อเรื่องที่ลูกสาวจะค้างคืนที่นี่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
แม่ของเหยียนแม้จะแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ส่วนหนิงไห่นั้นทำหน้าเคียดแค้น แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
คนหนุ่มสาวสองคนรักใคร่ถูกคอกัน เตรียมจะแต่งงานปลายปี แค่ค้างคืนด้วยกันมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทว่าหนิงไห่กลับรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว
สรุปสั้นๆ สองคำ——อึดอัด
ตกกลางคืน กายนุ่มหอมอยู่ในอ้อมกอด ซูโม่ได้ลิ้มรสความทรมานแสนสุขอีกครั้ง
แต่เมื่อเขาสัญญากับเหยียนจิ่วซีไว้แล้วว่าจะเก็บขั้นตอนสุดท้ายไว้จนถึงคืนเข้าหอ เขาก็จะไม่ผิดคำพูด
หลังจากสะกดจิตตัวเองอยู่นานเกือบสองชั่วโมง ในที่สุดเขาก็ผล็อยหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้นเจ็ดโมงตรง ซูโม่ลืมตาขึ้นมามองเหยียนจิ่วซีที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมอกเหมือนลูกแมวน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นจางๆ
ได้กอดเมียนอนนี่มันสุดยอดแห่งความสุขของชีวิตจริงๆ นะ!
มองดูใบหน้าสวยสมบูรณ์แบบที่อยู่ตรงหน้า ประกอบกับทิวทัศน์วับๆ แวมๆ ที่เผยอออกมา มันเหมือนยาพิษที่กระตุ้นประสาทของซูโม่ได้อย่างรุนแรง
"ใจเย็น ต้องใจเย็น..."
ซูโม่รีบหันหน้าหนี ไม่กล้ามองวิวสวยเย้ายวนอีก ผ่านไปนานโขทีเดียว เขาถึงเก็บกดความพลุ่งพล่านในใจลงได้
ลุกจากเตียงอย่างเบามือที่สุด มาถึงห้องนั่งเล่นก็เห็นอาหารเช้าวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ พร้อมกระดาษข้อความที่แม่ทิ้งไว้
"เสี่ยวโม่ ข้าวรสชาติดีไหม? แม่ออกไปเดินเล่นข้างนอกนะ เบาใจได้ ก่อนเที่ยงแม่ไม่กลับมาแน่ ลูกก็...ดูแลสุขภาพของเสี่ยวซีหน่อยแล้วกัน"