ซูโม่จ้องเหยียนจิ่วซีตาเป็นประกาย เลียริมฝีปาก พลางนึกถึงรสชาติหอมหวานเมื่อครู่ ในใจร้อนผ่าว
มือหนาโอบเอวบางของเหยียนจิ่วซี ดึงเธอเข้ามาในอ้อมอก สัมผัสอันน่าตื่นใจที่ส่งผ่านอกเสื้อ ทำให้ซูโม่แทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่
“เธอจ๋า เล่นกับไฟนะ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำ เปี่ยมด้วยเสน่ห์แปลกๆ ทำให้เหยียนจิ่วซีไม่กล้าสบตาซูโม่
“เสี่ยว...เสี่ยวโม่ นี่ห้องนั่งเล่นนะ อย่าบ้าบิ่นนะ...อ๊ะ...”
ซูโม่ช้อนตัวเหยียนจิ่วซีขึ้นอุ้มแนบอก แล้วก้าวฉับๆ ตรงไปยังบันได
“เสี่ยวโม่ ฉันผิดไปแล้ว”
ในจังหวะที่กำลังจะเข้าห้อง เหยียนจิ่วซีก็หวาดกลัวขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความน่าสงสาร เอ่ยปากขอร้อง
ท่าทางน่าเอ็นดูของเธอ ยิ่งทำให้ไฟในใจซูโม่ลุกโชนหนักกว่าเดิม
“เธอจ๋า ผมจะกินคุณ”
ไม่ใช่เพราะซูโม่ควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่เสน่ห์ของยัยหนูนี่มันเหลือร้ายจริงๆ!
ต่อให้เป็นเซียนมาจุติ ก็คงทนไม่ไหว!
อีกอย่าง ซูโม่ก็ไม่ใช่เซียนหรอกนะ ก็แค่เด็กหนุ่มธรรมดาคนหนึ่ง
เขาวางเหยียนจิ่วซีลงบนเตียง ใช้สองมือประคองใบหน้าสวยของเธอ แล้วก้มลงจูบริมฝีปากเย้ายวนนั่นทันที
“อื้อ~~”
สัมผัสถึงกลิ่นอายชายชาตรีเข้มข้นจากตัวซูโม่ ชั่วขณะนั้น เหยียนจิ่วซีก็เคลิ้มหลง ใจสั่นประหว่า
สองมือเรียวไม่รู้เมื่อไหร่โอบรอบคอซูโม่ ส่วนมือขวาของซูโม่ก็ค่อยๆ เลื่อนจากเอวบางของเธอ ขึ้นไปช้าๆ...