วางสาย ซูโม่ก็ไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด ลุกขึ้นแต่งตัวแล้วเดินออกจากห้องนอน
พอออกจากห้อง ก็ชนกับแม่ที่เพิ่งตื่นพอดี
“แม่ อรุณสวัสดิ์ครับ”
“หืม?”
แม่ของซูขยี้ตา ทำหน้าเหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์ แล้วบ่นขึ้นว่า “เสี่ยวโม่ วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเหรอ? ลูกตื่นเช้าขนาดนี้ได้ไง?”
แม่รู้จักลูกชายตัวเองดี ถ้าไม่มีเรื่องอะไร ไอ้หมอนี่ไม่มีทางตื่นเช้าขนาดนี้แน่นอน
“ว่าไง? จะไปเดทกับเสี่ยวซีเหรอ?”
ที่แม่นึกออกก็มีแค่เหตุผลนี้นี่แหละ
ซูโม่: “...”
เขาก็แค่ตื่นเช้าครั้งเดียว!
ต้องตกอกตกใจขนาดนี้เลยเหรอ?
“แม่ เรื่องเป็นแบบนี้ครับ...”
ซูโม่เดินไปที่โต๊ะน้ำชา รินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว จิบแล้วก็เล่าเรื่องเมื่อเช้านี้ทั้งหมดออกมา
“อะไรนะ?”
แม่ของซูทำเสียงไม่พอใจ “ลูกจะไปตี้ตูอีกแล้ว?”
เพิ่งกลับมาเมื่อวาน พรุ่งนี้ก็จะไปอีก...
ปีนี้จะได้ฉลองปีใหม่กันรึเปล่า?
“ผมก็จนใจครับ”
ซูโม่ยิ้มขม “จริงๆ ผมก็ไม่อยากแข่งไอ้ศึกจ้าวสมองโลกอะไรนี่หรอกนะ แต่ถ้าแชมป์ปีนี้ ยังถูกชาติอื่นคว้าไปอีก...”
“พอได้แล้ว”
แม่ของซูขัดจังหวะลูกชาย พูดขึ้นว่า “ถ้าศึกโลกครั้งนี้ พวกเราเซี่ยกั๋วไม่ได้แชมป์โลก แม่จะหักขาลูกซะ!”
ซูโม่: “...”
ต้องขนาดนี้เลยเหรอ?