"เริ่มจับเวลา!"
ซูโม่หยิบมือถือขึ้นมา ดูเวลา แล้วประกาศเริ่มทันที
สิ้นเสียง เหยียนจิ่วซีก็หยิบ "ตำราการประยุกต์โครงสร้างข้อมูลและอัลกอริทึม" ตรงหน้าขึ้นมา เริ่มจดจำอย่างรวดเร็ว
ถ้าเป็นเมื่อก่อน การจดจำเนื้อหาหนังสือทั้งยี่สิบหน้า ไม่ต้องพูดถึงหนึ่งชั่วโมง ต่อให้ให้เวลาเธอครึ่งวัน เธอก็จำไม่ได้
เหยียนจิ่วซีรู้จักซูโม่ดีมาก ที่เขาบอกว่าจดจำ คือการจำแบบไม่ผิดแม้แต่อักษรเดียว...
นี่จึงเป็นความท้าทายครั้งใหญ่สำหรับเธอ
ตามวิธีการจำที่ซูโม่สอน ตัวอักษรแต่ละตัวในหัวของเหยียนจิ่วซีกลายเป็นสัญลักษณ์พิเศษทีละตัวๆ
เวลาเพียงสองนาที เหยียนจิ่วซีก็จำเนื้อหาหน้าแรกได้ทั้งหมดแล้ว ฝืนระงับความดีใจในใจ แล้วตั้งใจจดจำต่ออย่างจริงจัง
ซูโม่หยิบมือถือขึ้นมา เปิดเกมโดยตรง
เสียงเกมดังไม่เบาไป ไม่ดังไป พอให้เหยียนจิ่วซีได้ยินชัดๆ
"ดับเบิ้ลคิล!"
"ทริปเปิ้ลคิล!"
"ควอดร้าคิล!"
"เพนต้าคิล!"
...
ที่ซูโม่ทำแบบนี้ ก็เพื่อฝึกความสามารถในการต้านทานการรบกวนของเหยียนจิ่วซี
ในเวทีโลก เสียงผู้ชมกับเสียงดนตรีในสถานที่ ล้วนรบกวนความจำอย่างมาก ดังนั้น ต้องมีประสบการณ์ด้านนี้ล่วงหน้าก่อน!
ตอนแรกที่ได้ยินเสียงเกม คิ้วของเหยียนจิ่วซีขมวดเล็กน้อย ความเร็วในการจำก็ช้าลงตาม
แต่สภาพนี้อยู่ได้ไม่ถึงห้านาที เธอก็ชินกับการรบกวนจากภายนอกแล้ว ความเร็วในการจำกลับมาเหมือนตอนแรก แถมยังเร็วขึ้นอีกนิดหน่อยด้วย