"นี่มัน... น่ากลัวขนาดนี้เลยเหรอ?"
หลงเอ้อกับหลงอู่มองหน้ากัน แล้วต่างก็กลืนน้ำลายลงคอ ทั้งคู่คลุกคลีกับอาวุธมาตลอด พวกเขารู้ดีว่าระยะยิงมันสำคัญแค่ไหน
ยกตัวอย่างนะ ถ้าฝ่ายแดงกับฝ่ายน้ำเงินรบกัน อาวุธของฝ่ายแดงยิงได้ไกลสองพันเมตร ส่วนฝ่ายน้ำเงินยิงได้สองพันหนึ่งร้อยเมตร ก็ไม่ต้องคิดเลย ฝ่ายน้ำเงินชนะแน่!
ทำไมน่ะเหรอ?
ก็เพราะระยะยิงที่มากกว่าร้อยเมตรนี่ไง!
พูดง่ายๆ ก็คือ ฝ่ายแดงได้แต่มองตาปริบๆ แต่ฝ่ายน้ำเงินยิงโดนฝ่ายแดงได้!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงที่ซูโม่พูดเมื่อกี้เลย ที่ระยะยิงเพิ่มขึ้นทีเดียวหลายสิบเท่า นี่มันพลิกฟ้าพลิกแผ่นชัดๆ!
"น่ากลัว?"
ซูโม่ยิ้มบางๆ แล้วพูดเนิบๆ ว่า "นี่แค่วิธีใช้ที่ง่ายสุดนะ ถ้าศึกษาให้ละเอียดละก็ ต้องคิดวิธีใช้ที่น่ากลัวกว่านี้ได้แน่!"
ทั้งสี่คน: "..."
วิธีใช้ที่น่ากลัวกว่า? นี่มัน...
"ซูโม่ นาย... พูดต่อสิ!" ตอนนี้หลี่ถงก็รู้แล้วว่าคริสตัลสีน้ำเงินเข้มคืออะไร มิน่าล่ะโนเอลกับคลาวด์ถึงได้เสียอาการขนาดนั้น ของนี่มันผิดมนุษย์ชัดๆ!
"หลังจากค้นพบว่าคริสตัลนี้น่ากลัวแค่ไหน นิโคลา เทสลาก็ตั้งชื่อให้มันว่า 'คริสตัลสีน้ำเงินเข้ม' เขาใช้รังสีแกมมาเปลี่ยนโลหะสีน้ำเงินเข้มทั้งหมดให้กลายเป็นคริสตัลสีน้ำเงินเข้ม แต่เพราะมันใหญ่เกินไปก็เลยตัดเป็นสามชิ้น นิโคลา เทสลาอยู่ที่กาเม่ยเล่อแค่ช่วงสั้นๆ ตอนจะไปเขาก็เอาคริสตัลสีน้ำเงินเข้มไปชิ้นนึง เหลือให้กาเม่ยเล่อสองชิ้นเป็นค่าเล่าเรียน พวกนายก็น่าจะรู้ว่านิโคลา เทสลาน่ะจนมาก"
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของซูโม่ก็ดูพิกลๆ อัจฉริยะการวิจัยที่พลิกฟ้าพลิกแผ่นได้ขนาดนี้ กลับไม่มีเงินจ่ายค่าเล่าเรียน นี่ก็นับว่าเป็นเรื่องประหลาดเลยนะ!
"กาเม่ยเล่อใช้เวลาสามสิบปีก็ยังหาวิธีใช้คริสตัลสีน้ำเงินเข้มไม่เจอ เพราะพลังงานที่มีตอนนี้คริสตัลสีน้ำเงินเข้มไม่ยอมรับเลย หลังจากสูญเสียแรงคนและทรัพยากรไปมากมาย ในช่วงยี่สิบปีมานี้ กาเม่ยเล่อก็เลิกศึกษาเรื่องคริสตัลสีน้ำเงินเข้มไปแล้ว!"