หลังจากซูโม่เดินออกจากตึก มองแวบเดียวก็เห็นหลี่ถงยืนเหม่ออยู่ข้างถนน
“อาจารย์หลี่ ยังไม่กลับอีกเหรอครับ?”
“ซูโม่ ออกมาได้สักที!”
หลี่ถงได้ยินเสียงซูโม่ ก็หันมาเห็นซูโม่ยิ้มร่าเริง ใจก็โล่งอกอย่างบอกไม่ถูก กลัวซูโม่จะเกิดเรื่องข้างในจริง ๆ ตอนออกมาเขาเห็นสีหน้าโนเอลกับคลาวด์ย่ำแย่มาก
“คุยอะไรกันบ้าง?”
“อาจารย์ เปลี่ยนที่คุยดีกว่าครับ”
……
อพาร์ตเมนต์หมายเลข 88
“สองท่านนี้คือ?”
หลี่ถงเข้าบ้านก็เห็นหลงเอ้อกับหลงอู่กำลังจิบชาอยู่ ในหน้าแวบแวบประหลาดใจ ดูจากหน้าตาแล้วน่าจะเป็นคนเซี่ยกั๋วทั้งคู่
“คงจะเป็นท่านหลี่ถง อาจารย์หลี่ใช่ไหม?” หลงอู่ลุกขึ้นยื่นมือให้หลี่ถง
“ใช่ ผมหลี่ถง พวกคุณคือ?” หลี่ถงจับมือกับหลงอู่ งงอยู่พักหนึ่ง เขาไม่รู้จักสองคนนี้เลย ทำไมพวกเขาถึงรู้จักตน?
“พวกเราเป็นบอดี้การ์ดของซูโม่” หลงเอ้อไขว่ขาสบาย ๆ ถือถ้วยชาจิบพลาง ทำเหมือนที่นี่บ้านตัวเอง ชิลมาก
“บอดี้การ์ด?”
หลี่ถงได้ยินก็พอเดาในใจได้คร่าว ๆ
“อาจารย์หลี่ เรานั่งคุยกันเถอะครับ”
ซูโม่เห็นหลงเอ้อไม่บอกฐานะ ก็ไม่กล้าพูดตรง ๆ กับหลี่ถง หันไปกระพริบตาให้เหยียนจิ่วซี “เสี่ยวซี ไปล้างถ้วยชาเพิ่มหน่อย”
“ได้!” เหยียนจิ่วซียิ้มบาง ๆ เหมือนภรรยาตัวน้อย ว่าง่ายมาก
ทั้งคู่นั่งลง หลี่ถงมองหลงเอ้อกับหลงอู่ฝั่งตรงข้าม แล้วมองซูโม่ ท่าทางอยากพูดแต่ก็อ้ำอึ้ง ทำให้ซูโม่ขำไม่หยุด