"ซูโม่ ข้าจะท้าประลองกับเจ้า!"
"โอ?"
ซูโม่แคะหู น้ำเสียงสบาย ๆ "ได้เลย เดี๋ยวฉันโทรหาท่านเฉินก่อน ถามว่าท่านเห็นดีด้วยรึเปล่า"
หลงเอ้อ "..."
ถ้าปล่อยให้ท่านเฉินรู้เรื่องนี้ เขาจะไม่โดนด่าเละเทะหรือไง?
อึดอัด!
โคตรอึดอัด!
หลงเอ้อไม่เคยรู้สึกอึดอัดใจเท่านี้มาก่อน แต่กลับจัดการซูโม่ไม่ได้เลย ชั่วขณะนี้ เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าชีวิตครึ่งแรกของเขามันราบรื่นเกินไป จนสวรรค์ยังทนดูต่อไปไม่ไหว เลยส่งซูโม่ตัวป่วนฟ้านี่มาคอยกวนประสาทเขาหรือไง?
"นาย... ฉัน..."
"ว่างนักหรือไง?"
หลงอู่วางมือถือ ปรายตามองหลงเอ้ออย่างรังเกียจ เตือนว่า "ซูโม่เป็นเป้าหมายคุ้มครอง นายกล้าทำร้ายเขาหรอ? ถ้าพี่ใหญ่รู้เรื่องนี้ ผลลัพธ์จะเป็นยังไง ฉันเชื่อว่านายน่าจะรู้ดี"
หลงเอ้อ "..."
คนแล้วคนเล่าไม่มีใครช่วยเขา ชีวิตนี้อยู่ไม่ได้แล้วนะเนี่ย!
"พี่ใหญ่ เจ้าเด็กนั่นโทรมาอีกแล้ว..."
ทันใดนั้น เสียงริงโทนมือถือก็ดังขึ้น หลงเอ้อถือโอกาสนี้รีบทรุดตัวนั่ง ไม่อย่างนั้นอายเกินไป จะว่าไปเขาก็เป็นถึงมือสองแห่งหน่วยมังกร ทำไมพอมานี่ถึงกลายเป็นเหมือนกระสอบรองอารมณ์ไปได้?
เจ็บปวดใจ!
ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ ยังไงหลงเอ้อก็ไม่มีวันรับภารกิจนี้เด็ดขาด!
ซูโม่ส่ายหัวยิ้ม ๆ หยิบมือถือขึ้นดู แววตาฉายแววประกาย "มาในที่สุด!"
หยิบมือถือเดินไปข้างหน้าต่าง กดรับปุ่มรับสาย น้ำเสียงราบเรียบ "ฮัลโหล ใครครับ?"