ซูโม่ขำออกมาอย่างหมดอาลัยอาลวย แววตาลึก ๆ ผุดความชื่นชมขึ้นมานิดหนึ่ง เอางี้ถ้างั้นก็เดินเข้าไปดูซักครั้งก็ได้
"เดิน!"
ฮิกกินสันหน้าบูดบึ้งปนซับซ้อน ความรู้สึกพันคำในใจถูกรวมเหลือแค่คำเดียว
ใต้หน้าผา ถูกจัดวางอาวุธทหารเทคโนโลยีสูงเรียงรายไปทั้งแถบ วิธีป้องกันภัยหลากหลายชั้นต่อชั้น มองแล้วทำเอาซูโม่ตาค้าง นั่งยอง ๆ ลงดูก้อนหินเนียนลื่นราวกระจก ดวงตาเบียดขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
ฮิกกินสันเดินตามนั่งยองลงข้าง ๆ แล้วถามขึ้น "อาจารย์ซู รู้สึกเหรอครับว่าก้อนหินพวกนี้มันลื่นเกินไปหน่อย"
"ใช่"
ซูโม่พยักหน้า แล้ววิเคราะห์ว่า "หินที่เนียนลื่นขนาดนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ มันดูถูกมนุษย์ปรุงแต่งมากกว่า"
พอฟังประโยคนี้ สีหน้าฮิกกินสันเปลี่ยนทันที รีบเอ่ยเสียงร้อนรน "อาจารย์ซู! ความหมายคือที่นี่..."
"น่าจะเป็นรังที่ฝ่ายนั้นเตรียมการไว้ล่วงหน้า"
ซูโม่ยิ้มอย่างมีความสนุกใจ แล้วเดาว่า "คุณฮี ตอนนี้เป็นไปได้สูงว่าฝ่ายนั้นรู้แล้วว่าเรากำลังมาถึง"
"ห๊ะ?"
ฮิกกินสันหน้าตื่นตะลึง ไม่อยากเชื่อ "คงไม่หรอกน่า คนของเราตลอดมาก็..."
"อันนั้นไม่สำคัญ"
ซูโม่ส่ายหัว "ฝ่ายนั้นจัดที่นี่เป็นรัง ข้างในย่อมมีของเทคโนโลยีสมัยใหม่แน่ จะรู้ล่วงหน้าว่าพวกเรามาก็ไม่น่าแปลกใจ"
ลมหายใจฮิกกินสันตื้นขึ้นเรื่อย ๆ "อาจารย์ซูครับ งั้นตอนนี้ต้องทำยังไง?"
"เดินเข้าไปไง"
ซูโม่สีหน้าเรียบนิ่ง อารมณ์แทบไม่ขยับแม้แต่นิด