บนเวที
หลู่หว่างโยวเคาะโต๊ะเบา ๆ แล้วแซบถาม “เสี่ยวซี เจ้าชายของน้องจะทำอะไรกันแน่”
“ไม่รู้สิ”
เหยียนจิ่วซีทำหน้ายิ้มขื่น กางมือเล็ก ๆ ออกมา “คืนวานนี้เสี่ยวโม่ยังกำลังหาว่าจะมีวิธีไหนไม่ต้องไปงานแถลงข่าว ยังไม่ได้เตรียมอะไรเลย ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาทำอะไร”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าหลู่หว่างโยวก็เป็นประหลาดใจ “แล้วน้องรู้ไหมว่าคณิตศาสตร์กับเอฟเฟกต์ผีเสื้อมันสัมพันธ์กันยังไง ซูโม่เคยเล่าให้ฟังเรื่องพวกนี้บ้างไหม ตอนนี้ฉันมืดมนสุด ๆ ไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่นิดเดียว”
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนน้อง”
เหยียนจิ่วซีหันไปมองซูโม่ที่ยังยุ่งอยู่กับการคำนวณ แล้วพึมพำเบา ๆ “สิ่งที่เสี่ยวโม่พูดเมื่อกี้ ฉันก็ฟังไม่เข้าใจ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด คงไม่มีใครเข้าใจเหมือนกัน”
หา?
หลู่หว่างโยวตาโตกลมเป็นไข่ห่าน
นี่แปลว่าทั้งโลกมีแค่ซูโม่ที่รู้เรื่องนี้คนเดียว?
ไม่แปลกเลยที่เมื่อกี้ซูโม่จะบอกว่าฟังไม่เข้าใจไม่รับผิดชอบ ที่แท้ก็หมายความแบบนี้นี่เอง!
นี่มันเกินไปแล้วนะ!!!
“โอเค!”
ซูโม่วางชอล์ก แล้วหันไปบอกเหอกวงเหวินที่ยังมัวตั้งตะลึง “คณบดี ไปหาไม้บรรทัดมาให้หน่อย เดี๋ยวนี้ต้องใช้แล้ว”
“ครับ”
เหอกวงเหวินรับคำ แล้วหันไปส่งสายตาสัญญาณให้พนักงานใต้เวที จากนั้นก็หันกลับไปมองเนื้อหาบนกระดานเคลื่อนที่ต่อ
สูตรคณิตศาสตร์พวกนี้ง่ายมาก ไม่ต้องพูดถึงเขา แม้แต่นักคณิตศาสตร์ระดับหนึ่งยังดูออก แต่รู้จักก็คือรู้จัก พอสูตรง่าย ๆ พวกนี้ถูกประกอบเข้าด้วยกัน มันก็กลายเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงหนังสือวิเศษเข้าให้