“ถ้าฟังไม่เข้าใจก็ไม่รับผิดชอบนะ”
คำนี้ดังขึ้น นักข่าวที่นั่งอยู่ในสถานที่จัดงานต่างอ้าปากค้างกันหมด
นี่มันความหมายอะไร?
วันนี้ไม่ใช่งานแถลงข่าวหรอ?
งานแถลงข่าวมันต้องตอบทุกอย่างที่ถามมาไง นี่คือกติกาปกติของงานแถลงข่าวมาแต่ไหนแต่ไร
ทำไมพอมาถึงซูโม่แล้ว กฎเกณฑ์มันเปลี่ยนไปล่ะ!
เอ๊ะ...
เหอกวงเหวินหน้าเรื่องขึ้นดำ ๆ เดินเข้าไปข้างตัวซูโม่แล้วเตือนเบา ๆ ว่า “น้องเอ๊ย เธอช่วยให้ความร่วมมือหน่อยได้ไหม?”
“ที่บอกว่าฟังไม่เข้าใจแล้วไม่รับผิดชอบ มันหมายความยังไง?”
“ถ้าเขาฟังไม่เข้าใจ เธอก็อธิบายใหม่อีกรอบไง!”
“คณบดีครับ อย่างนี้มันยากเกินไปสำหรับผมแล้ว!”
ซูโม่กดปุ่มปิดไมค์ในมือทิ้ง แล้วทำหน้าอ่อนใจ “ถ้าคุณไม่พอใจกับสิ่งที่ผมพูด งั้นคุณมาพูดเองสิ”
“......”
หน้าของเหอกวงเหวินเปลี่ยนจากดำ ๆ เป็นดำสนิท หนังตากระตุกแรงไม่หยุด
ให้เขาพูดเอง?
อือมม...
ถ้าเขามีฝีมือขนาดนั้น แล้วจะเหนื่อยยากดึงซูโม่มาทำไม?
ไม่ต้องพูดถึงนักคณิตศาสตร์ระดับหก เขาแค่วงการนักคณิตศาสตร์ระดับห้ายังเข้าใจครึ่ง ๆ กลาง ๆ เลย
ก่อนจะก้าวเข้าสู่สาขาใดสาขาหนึ่ง ไม่ว่าประสบการณ์ของเขาจะมากแค่ไหน ก็เป็นแค่การพูดจากบนกระดาษเท่านั้น
ในสภาพแบบนี้ คำพูดของเขาไม่มีน้ำหนักอะไรเลย
เหอกวงเหวินปวดหัวสุด ๆ กับท่าทีหน้าด้านแบบหมูตายไม่กลัวน้ำร้อนของซูโม่ จนทำได้แค่เบนสายตาไปทางเยียนจิ่วซีที่นั่งด้านซ้าย
“เยียน สาวน้อย นี่เธอไม่คุมผัวตัวเองหน่อยเลยหรอ?”
“ไหนมีใครเขาทำกันแบบนี้ ชวนมาร่วมงานแถลงข่าว เธอดูสิท่าทีมันมันเป็นอะไร!”