ชอบเหรอ?
ไม่น่าจะใช่นะ!
ตามความเข้าใจของหลงเอ้อที่มีต่อหลงอู่ หล่อนไม่น่าจะชอบของแบบนี้เลยนี่นา!
แต่……
"อะแฮ่ม——"
"คือว่า…… ซูโม่ นายได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้รึเปล่า?" หลงเอ้อทำหน้าใสซื่อ เหมือนจู่ๆ ก็ความจำเสื่อม
"หา?"
ซูโม่เกาหัว แล้วค่อยๆ ตอบว่า "พี่สอง เมื่อกี้พี่พูดอะไรเหรอ? ผมไม่ได้ยินเลย!"
เหยียนจิ่วซี: "……"
หลงอู่: "……"
ปากผู้ชาย เชื่อถือได้ที่ไหน!
คำนี้พูดถูกจริงๆ!
"ใช่ไหมล่ะ?"
แววตาของหลงเอ้อฉายแววขอบคุณ ถ้าซูโม่ไม่ร่วมมือกับเขา เขาคงหาทางลงยากแน่ๆ
"อะแฮ่ม——"
กระแอมไอหนึ่งที หลงเอ้อก็พูดต่อว่า "ซูโม่ เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ?"
ตั้งแต่เรื่องครั้งนั้นเกิดขึ้น หลงอู่ก็ไม่ยอมสนใจเขาเลย ถึงเขาจะอยากเคลียร์กับหลงอู่เรื่องนั้นมาตลอด แต่หลงอู่ก็ไม่ให้โอกาสเขาอธิบายเลยสักครั้ง
แต่ตอนนี้ หลงอู่อยู่ต่อหน้าเขาพูดว่าชอบเครื่องประดับที่ทำจากคริสตัลสีน้ำเงินเข้ม หลงเอ้อก็ยอมทิ้งหน้าแก่ๆ นี้ ขอแบ่งจากซูโม่บ้าง
"เมื่อกี้เหรอ?"
ซูโม่กลั้นขำสุดชีวิต แล้วพูดต่อว่า "ผมบอกว่าแบ่งคริสตัลสีน้ำเงินเข้มให้พี่สองหน่อย จะได้เอาไปทำชุดเครื่องประดับให้พี่ห้าครับ"
ความสัมพันธ์ของทั้งสองคน ซูโม่ดูกระจ่างดั่งกระจกเงา ถึงจะไม่รู้ว่าแต่ก่อนพวกเขามีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกัน แต่โบราณว่าไว้ ยอมรื้อวัดสิบแห่ง ไม่ทำลายคู่ครองคู่เดียว!
อีกอย่าง ซูโม่ก็พอจะสัมผัสได้ว่า ถึงหลงอู่จะมีท่าทีเย็นชาต่อหลงเอ้อ แต่ซูโม่ก็มองอะไรออกเหมือนกัน ก็เลยอยากช่วยหนุนๆ ให้หน่อย