“ง่าย ๆ เลย ถ้าพรุ่งนี้เช้า ผมไม่สามารถเพิ่มระยะส่งสัญญาณของวอล์กกี้ทอล์กกี้จิ๋วนี่ได้มากกว่าห้าเท่า ผมจะรับปากคุณหนึ่งข้อ ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องอัปมงคลผิดศีลธรรม ผมก็ช่วยคุณได้”
“ในทางกลับกัน ถ้าผมเพิ่มระยะได้มากกว่าห้าเท่า คุณก็ต้องรับปากผมหนึ่งข้อ เบาใจได้ ผมก็จะไม่ให้คุณทำอะไรที่ผิดจรรยาบรรณเหมือนกัน”
ซูโม่คลึงวอล์กกี้ทอล์กกี้จิ๋วในมือ น้ำเสียงเจือแววยั่วยวน “ว่าไง? คำสัญญาหนึ่งข้อจากนักคณิตศาสตร์ระดับห้า บอกว่ามีค่าเท่าทองก็ไม่เกินจริง สนใจจะลองคิดดูไหม?”
คำสัญญาจากนักคณิตศาสตร์ระดับห้า?
อย่าว่าแต่มีค่าเท่าทองเลย ต่อให้มีค่าเท่าหมื่นทอง ก็มีคนแย่งกันซื้อหัวฟัดหัวเหวี่ยง!
พนันครั้งนี้มองยังไง ล้วนเป็นประโยชน์ต่อหลงเอ้อ
แต่ หลงเอ้อกลับทำท่าระแวดระวัง มองซูโม่ด้วยสายตาหวาดระแวง “ไอ้หนุ่ม นี่แกกำลังขุดหลุมให้ฉันอีกแล้วใช่ไหม?”
แม้จะเพิ่งรู้จักกับซูโม่ได้ไม่นาน แต่หลงเอ้อโดนซูโม่หลอกมากกว่าหนึ่งครั้งแล้ว
ส่วนเรื่องพนัน?
ไม่เคยชนะเลยสักครั้ง!
เงื่อนไขน่าดึงดูดก็จริง แต่นั่นต้องชนะก่อนสิ!
“พี่สอง คำพูดนี้ไม่ถูกนะ!”
ซูโม่เงยหน้าขึ้น มองหลงเอ้ออย่างไม่พอใจ “พนันครั้งนี้ไม่ว่าให้ใครดู ก็ล้วนเป็นประโยชน์ต่อพี่มาก ๆ ถ้าไม่ใช่พี่สอง เปลี่ยนเป็นคนอื่น ต่อให้อยากพนันกับผม ผมก็ไม่ยอม!”
“อีกอย่าง ผมจะขุดหลุมอะไรพี่ได้? ไม่ใช่พี่บอกว่าผมโม้เหรอ? ผลพอพูดถึงการพนัน ใจกลับกลัวแล้ว ตกลงยังเป็นลูกผู้ชายอยู่ไหม?”