"ได้เลย!"
หลงเอ้อได้ยินก็รีบพยักหน้าตอบรับทันที เขารู้ดีว่าตัวเองทำอะไรลงไปเมื่อกี้ ตอนนี้ไม่กล้าออกอาการต่อหน้าหลงอู่เลยแม้แต่น้อย
ได้ยินดังนั้น ซูโม่มีประกายในดวงตา จับจ้องไปยังเป้ที่อยู่ในมือของหลงเอ้อ
หลงเอ้อย่อตัวลงเปิดเป้ หยิบคริสตัลสีน้ำเงินเข้มออกมาวางไว้ที่พื้น แล้วพูดกับซูโม่ด้วยท่าทางได้ใจว่า "พี่สองออกโรง ใต้หล้าก็เป็นของข้า!"
"ต่อให้เป็นแค่คริสตัลสีน้ำเงินเข้มเล็กๆ หรือจะเป็นคทาหลวงแห่งประเทศต้าหยาง แค่คุณปริปาก พี่สองก็จะหาเอามาให้คุณแบบไม่ให้ใครรู้เนื้อรู้ตัวแม้แต่เงา"
"จริงเหรอ?"
ซูโม่มองหลงเอ้อด้วยเจตนาร้าย "พี่สอง รู้ใจผมจริงๆ เลยนะเนี่ย ผมสนใจคทาหลวงแห่งประเทศต้าหยางมาก งั้น... หามาให้ผมหน่อยดิ?"
หลงเอ้อ: "..."
อะไรที่เรียกว่าแบกหินทุบเท้าตัวเอง?
นี่เลย!
ดีๆ อยู่ทำไมถึงปากพล่อยนะ?
เกินไปแล้ว!
"แค่กๆ—"
"ไอ้หนูนี่เรื่องมากจังวะ?"
หลงเอ้อมองซูโม่ด้วยสายตาเข่นเขี้ยว หน้าตาเก้อเขิน "จะเอาคริสตัลสีน้ำเงินเข้มมั้ย ไม่เอาก็จะเก็บแล้วนะ!"
หลงอู่ยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ค่อยได้แทรกขึ้นมาเยาะเย้ยหลงเอ้ออย่างที่เคย ฉากนี้ทำให้มีรอยยิ้มซ่อนอยู่ลึกๆ ในแววตาของเธอ ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่ภาพที่หลงเอ้อจูบเธอเมื่อครู่ ใบหน้าน้อยๆ เผยอายขึ้นมาอย่างเงียบๆ
"เอา!"
ซูโม่หัวเราะหึๆ แล้วจึงมองไปที่คริสตัลสีน้ำเงินเข้มบนพื้น นี่คือของที่เขาเฝ้าเรียกร้องหามาตลอด จะไม่เอาได้ยังไง?