ซูโม่อดไม่ได้ที่จะสบถออกมาคำหนึ่ง...
สกิลนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว!
สิบเท่า?
นี่มันแนวคิดอะไรกัน!
“ระบบ ตอนนี้บนโลกมีคนที่มีพรสวรรค์ด้านการวิจัยระดับสิบคะแนนกี่คน?”
“ไม่มีสักคนเดียว”
คำตอบของระบบทำให้ซูโม่ฟังแล้วอึ้งไปเลย
อะไรกัน?
ไม่มีสักคนเดียว?
นี่มันไม่น่าใช่!
บนโลกนี้มีปรมาจารย์ด้านการวิจัยที่มีชื่อเสียงตั้งมากมาย จะไม่มีสักคนเดียวได้ยังไง?
“เคยมีอยู่คนหนึ่ง แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว”
ในหัว ระบบกลับอธิบายออกมาอย่างกระตือรือร้น ซูโม่จึงถามด้วยความสงสัย
“ใคร?”
“นิโคลา เทสลา!”
ซูโม่: “...”
...
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหยียนจิ่วซีกลับมาแล้ว
“สาว ไปทำไมนานจัง?”
เมื่อเผชิญกับคำถามของซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็แค่ยิ้มบาง ๆ ยกโต๊ะเล็ก ๆ บนพื้นมาวางตรงหน้าซูโม่
จากนั้นก็เอาอาหารที่ห่อมา วางเรียงทีละอย่างต่อหน้าซูโม่
“กินสิ” เหยียนจิ่วซียิ้มหวาน
ซูโม่มองอาหารตรงหน้า อดยิ้มไม่ได้ หมูสามชั้นตุ๋น ซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน...
เป็นของโปรดของเขาทั้งนั้น...
“สาว การที่มีแฟนแบบเธอเนี่ย ชาตินี้ไม่ต้องเสียดายอะไรแล้ว!”
“ข้าวยังไม่อุดปากนายเลยนะ”
สำหรับคำพูดของซูโม่ เหยียนจิ่วซีแกล้งด่าเบา ๆ แต่ในใจกลับดีใจมาก
ซูโม่หัวเราะหึ ๆ มือซ้ายดึงเหยียนจิ่วซีให้นั่งลง
“กินด้วยกันสิ...”
หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จ เหยียนจิ่วซีอยู่เป็นเพื่อนซูโม่สักพัก แล้วก็กลับโรงเรียน