ขณะที่ซูโม่กำลังดีใจ จ้าวเทียนก็ตบไหล่เขาเบาๆ "หัวหน้า ลู่เฟยมาแล้ว"
ซูโม่หันหน้ามอง ก็เห็นลู่เฟยยืนอยู่ห่างไปไม่กี่เมตร
"นายเก่งมาก"
ลู่เฟยมองซูโม่ แววตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน เขาไม่คิดเลยว่าตัวเองจะแพ้...
เขาเป็นถึงผู้เล่นตัวหลักของทีม NBA นะ!
แต่กลับมาแพ้ให้กับซูโม่ที่เด็กกว่า ในศึกมหาลัยที่แสนกระจอกแบบนี้
นี่มัน...
"นายก็เก่งมาก!"
ซูโม่ยิ้ม คำพูดนี้ไม่ได้ประจบสอพลอเลยสักนิด ลู่เฟยแข็งแกร่งจริง
บอกได้เลยว่าแข็งแกร่งแบบเหลือเชื่อ...
ซูโม่เองก็คิดไม่ถึงว่าการแข่งจะลงเอยแบบนี้ สุดท้ายต้องเอาอาการบาดเจ็บตัวเองมาแลก ถึงจะชนะอย่างฉิวเฉียด
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูโม่เจอแบบนี้หลังจากได้ระบบมา
ก่อนหน้านี้เขามักจะขยี้คู่ต่อสู้ตลอด แต่ครั้งนี้ลู่เฟยให้ความกดดันเขาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ไปโรงพยาบาลเร็วเถอะ"
ลู่เฟยมองเท้าซ้ายของซูโม่ แล้วพูดเสียงต่ำ "อาการเจ็บของนายสาหัสมาก ต้องรีบรักษา"
ในฐานะผู้เล่น NBA ตัวจริง ลู่เฟยรู้ดีว่าอาการแบบนี้ของซูโม่หมายถึงอะไร เมื่อกี้แค่ดูวิดีโอ เขาก็รู้ว่าซูโม่ต้องเจ็บหนักแน่ๆ
อาการเจ็บแบบนี้ ถ้าเกิดกับนักบาสเกตบอลคนไหน ก็ล้วนส่งผลต่ออาชีพการเล่นในอนาคตได้
"ขอบใจ"
ซูโม่ไม่ได้กังวลมากนัก ยังไงภารกิจของเขาก็จบแล้ว
ส่วนบาสเกตบอลเหรอ?
เขาแค่เล่นเป็นงานอดิเรกเท่านั้น...
ถ้าลู่เฟยรู้ว่าตอนนี้ซูโม่คิดอะไรอยู่ คงได้คับข้องใจจนกระอักเลือดแน่