ในห้องผู้ป่วย
ซูโม่ยิ้มบาง ๆ พูดเรียบ ๆ ว่า “อาจารย์ซูครับ ผมแค่เจ็บเล็กน้อย ไม่มีอะไรมาก พักสักพักก็หายแล้ว”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
ซูเสี่ยวเฟยเห็นซูโม่พูดแบบนั้นถึงค่อยวางใจ
“ไม่มีใครดูแลเธอเหรอ”
ซูเสี่ยวเฟยถามด้วยความสงสัย ตามหลักแล้ว น่าจะมีคนดูแลซูโม่ไม่ใช่เหรอ!
แต่ทำไมในห้องผู้ป่วยถึงมีแค่ซูโม่คนเดียวล่ะ
“พอดี ช่วงนี้ฉันมีเวลา...”
“เสี่ยวซีอยู่ครับ”
คำพูดของซูเสี่ยวเฟยเพิ่งพูดได้ครึ่งเดียวก็ถูกซูโม่ขัดจังหวะด้วยสามคำสั้น ๆ
เธออ้าปากค้าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
“ขอบคุณอาจารย์ซูมากครับที่สละเวลาจากงานยุ่งมาเยี่ยมผมโดยเฉพาะ”
ถึงแม้ซูโม่จะไม่ชอบซูเสี่ยวเฟย แต่ก็ต้องมีมารยาทตามสมควร
“สมควรแล้ว”
ซูเสี่ยวเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “ซูโม่ ฉัน...”
ก๊อก ก๊อก——
ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น ขัดจังหวะคำพูดของซูเสี่ยวเฟย
ซูโม่เห็นดังนั้น ในใจก็แอบถอนหายใจโล่งอก
“เข้ามา”
เอี๊ยด——
คนที่ผลักประตูเข้ามาก็เป็นคนรู้จักอีกคน หลี่เข่อเข่อจากหนานต้า
ซูโม่ปวดหัวเข้าไปอีก
ซูเสี่ยวเฟยยังส่งไม่ทันกลับ ดันมาหลี่เข่อเข่ออีก?
นี่มันจะเล่นอะไรกัน?
กะเวลาดู เหยียนจิ่วซีใกล้กลับมาแล้ว
ถ้าเห็นฉากนี้เข้า เรื่องใหญ่แน่...