“วิธีมีอยู่จริงครับ แต่ฟังดูอาจจะเพี้ยนไปหน่อย”
“พูดมาสิ”
ผู้เฒ่าเฉินโบกมือ ยิ้มแล้วว่า “ของเพี้ยนแค่ไหนก็เถอะ พอออกมาจากปากเด็กนี่ ฉันก็เชื่อ!”
เฮ้!
ไม่เลวเลยนะ ความรู้สึกที่มีคนไว้ใจแบบนี้
ซูโม่ยิ้มแห้งๆ แล้วพูดเสียงหนักแน่นว่า “คุณผู้เฒ่าเฉิน ตอนนี้ข้อมูลของไต้ฝุ่นซื่อไห่น่ากลัวจริงๆ ครับ ถ้ามันขึ้นฝั่ง ความเสียหายทางเศรษฐกิจจะบอกไม่ถูก แถมจะมีผู้บาดเจ็บล้มตายเป็นจำนวนมาก”
“จริงๆ วิธีของผมก็ง่ายมากครับ คือ…ไม่ให้ซื่อไห่ขึ้นฝั่งน่ะสิ”
“……”
ผู้เฒ่าเฉินมองตาค้างอยู่ที่ซูโม่ จ้องดูในหน้าก็ไม่เห็นแววล้อเล่นแม้แต่นิดเดียว ในใจจึงเกิดคลื่นยักษ์ซัดสวนทันที
ไม่ให้ซื่อไห่ขึ้นฝั่ง?
พูดง่ายอยู่นะ…
แล้วจะทำยังไง?
อันนี้ควบคุมไม่ได้เลยนะ!
เผชิญภัยธรรมชาติเหนือธรรมชาติแบบนี้ แรงคนไม่มีทางทำอะไรได้เลย มีหวังได้แต่นั่งรับกรรม
ทำไมพอมาถึงซูโม่ มันถึงกลายเป็นอีกเรื่องไปล่ะ?
แม้จะตระเตรียมใจไว้ระดับหนึ่งแล้ว แต่พอได้ยินแผนของซูโม่ ผู้เฒ่าเฉินก็ยังตกใจจนหน้าเสีย
เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ปกติที่สุด แล้วถามว่า “ก็…ก็เธอจะทำยังไงล่ะ?”
“ยังไม่รู้ครับ”
“……”
เห็นสีหน้าอึ้งก๊ำของผู้เฒ่าเฉิน ซูโม่ยิ้มแล้วอธิบายว่า “คุณผู้เฒ่าเฉิน อย่ามองผมแบบนั้นสิ ไม่รู้คิดว่าผมไปเป็นหนี้เงินคุณหรือเปล่า”
“เธอไม่ใช่แค่เป็นหนี้เงินฉัน ฉันยังอยากเอามือฟาดหัวเธอเลย ใครเขาทำตัวลอยความแบบนี้กัน?”