“ให้สามลูก ข้าจะทำลายไต้ฝุ่นซื่อไห่ซะเลย!”
ซูโม่ลุกขึ้นเดินไปยืนริมหน้าต่างในห้องทำงาน มองตึกระฟ้านับไม่ถ้วนภายนอกแล้วพึมพำกับตัวเองว่า “ไม่สนหรอกว่ามันคือไต้ฝุ่นซื่อไห่หรืออะไรก็ตาม เอาแล้ว! อยากขึ้นฝั่ง ต้องผ่านการอนุมัติของฉันก่อน!”
ประโยคนี้ พูดกับซุนลี่หมิน ก็พูดกับท่านเฉิน และยิ่งพูดกับตัวเขาเองอีกด้วย!
คำพูดเรียบ ๆ นี้ เต็มไปด้วยความเป็นหนุ่มสาวที่อวดดี มุ่งมั่นเปี่ยมไปด้วยไฟ!
ความเป็นอย่างนี้ แทบไม่เคยเห็นในตัวซูโม่เลย
ตลอดมา บุคลิกของเขาค่อนข้างตามสบาย อยากเงียบก็เงียบ อยากโชว์ก็โชว์ แต่ความหยิ่งผยองนี่นะ หาจากตัวเขาแทบไม่เจอ
แต่ซูโม่ในสภาพตอนนี้ กลับหยิ่งผยองอย่างประหลาด ทั้งยังแฝงความบ้าคลั่งเล็ก ๆ มาด้วย!
ไต้ฝุ่นซื่อไห่งั้นสินะ?
งั้นก็ลองชนกันดูสิ!
ขอดูว่าภัยธรรมชาติระดับเหนือมนุษย์น่ะเจ๋งกว่า หรือเขาน่ะเจ๋งกว่ากัน!!!
“ฉันจะโทรศัพท์เดี๋ยวนี้”
ท่านเฉินกัดฟันแน่น รีบเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
“ฮัลโหล ต่อสายให้ห้องทำการหมายเลขหนึ่ง”
…………
ตีสอง ชานเมืองตี้ตู แผนกวิจัยพัฒนา
รถบรรทุกขนาดใหญ่หุ้มด้วยผ้าสีดำสามคันจอดอยู่กลางลาน พนักงานแผนกวิจัยพัฒนาที่เวรกลางคืนจำนวนไม่น้อยต่างวิ่งออกมาดูความครึกครื้นกันเกรียวกราย
“นี่มันกำลังทำอะไรกัน?”
“ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่แน่นอนว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ดูตัวอักษรที่พิมพ์บนผ้าดำของรถสิ”
“ซิ้ว! อาวุธระดับ SSS?! จะไม่ใช่ของชิ้นนั้นใช่ไหมเนี่ย พระเจ้าจอร์จ!!!”