ชานเมืองด้านตะวันตกเฉียงเหนือของตี้ตู ห่างจากใจกลางเมืองไปร้อยกว่ากิโลเมตร โรงงานร้างแห่งหนึ่งถูกทหารจำนวนมากล้อมรักษาอยู่ ภายในโรงงานมีเครื่องจักรขนาดใหญ่นานัปการทำงานกันครึกครื้น
ถนนสายหลักที่ห่างออกไปสองกิโลเมตรถูกปิดกั้นไว้โดยตรง ส่วนอีกฝั่งห่างออกไปยี่สิบกิโลเมตรก็ขุดถนนใหม่ลัดอ้อมออกไป ทั้งหมดนี้ก็เพียงเพื่อหลบหลีกพื้นที่ตรงนี้
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนส่งกลิ่นอายแห่งความลึกลับ……
…………
“แคร็ก แคร็ก——”
ประตูโลหะหนาเกือบครึ่งเมตรค่อย ๆ ยกขึ้น ภายนอกประตูมีผู้คนยืนอยู่หลายคน
หัวหน้ากลุ่มไม่ใช่ใครอื่น คือซูโม่กับเหยียนจิ่วซี ตามหลังทั้งสองคือนักวิจัยชุดยูนิฟอร์มสีขาวอีกไม่กี่คน
“เสี่ยวโม่ ที่นี่มันที่ไหนกันแน่เนี่ย?”
เหยียนจิ่วซีกวาดสายตามองเข้าไปข้างใน ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยอยากรู้
หลังประตูโลหะคือห้องโถงกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต เครื่องมือขนาดยักษ์นิรนามวางเรียงรายอยู่ทั่ว ตรงกลางห้องโถงมีสิ่งหนึ่งวางอยู่ รูปร่างเหมือนชามแก้วใบยักษ์
แต่ว่า……
ชามแก้วใบนี้มันใหญ่เกินเหตุ พื้นที่ที่ครอบคลุมมีอย่างน้อยหลายร้อยเมตร
ที่บ้าบอยิ่งไปกว่านั้นคือ ข้างในนั้นเต็มไปด้วยฟ้าแลบระยิบระยับนับไม่ถ้วน!
ไม่ผิดแน่ มันคือฟ้าแลบ!!!
ฟ้าแลบพวกนี้หนาประมาณศอก ยาวหลายเมตร เหมือนมังกรยักษ์ตัวแล้วตัวเล่าท่องเที่ยวไปรอบ ๆ อย่างไร้จุดหมาย ราวกับกำลังลาดตระเวนอาณาเขตของตัวเอง ดูไปแล้วเกิดความรู้สึกเหมือนหลุดข้ามมิติไปอีกโลก
ซูโม่หัวเราะเบา ๆ โดยไม่อธิบายอะไร
เขาจูงมือเหยียนจิ่วซีเดินเข้าไปในห้องโถง รู้สึกได้ถึงคนตามหลังมาไม่กี่คน แววตาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนหันไปสั่งว่า “ไปทำงานของตัวเองกันเถอะ ไม่ต้องตามมา”