"นายยังจะขี้เกียจได้อีกเหรอ"
ลู่หว่างโยวรู้ดีว่าระดับคณิตของซูโม่อยู่แค่ไหน ข้อมูลวิเคราะห์แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ CDD ถ้าไอ้บ้านี่ตั้งใจจริง มันก็วิเคราะห์เองได้สบาย
ดังนั้นเธอถือว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของซูโม่ที่ขี้เกียจเกินไป ไม่ได้สงสัยเลยว่าการกระทำครั้งนี้ของซูโม่ซ่อนความหมายอื่นอีก
ที่ลู่หว่างโยวไม่รู้ ไม่ได้แปลว่าหยานจิ่วซีจะไม่รู้
อยู่กับซูโม่มานานขนาดนี้ เธอเข้าใจผู้ชายคนนี้ดีที่สุด
พอได้ยินแค่นั้น ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นมาทันที อยากจะห้าม แต่ก็ไม่รู้จะห้ามยังไง
ลู่หว่างโยวเดินออกมาที่ห้องรับแขก โบกมือเรียกหยานจิ่วซี "เหยียนจิ่วซี ไป เป็นเพื่อนฉันหน่อย"
ได้ยินดังนั้น ดวงตาของซูโม่ขยับเล็กน้อย ไม่ยื่นโอกาสให้หยานจิ่วซีได้พูด รีบเปิดปากก่อน "เสี่ยวซีไม่สบายน่ะ อย่าให้เธอวิ่งโน่นนี่เลย"
ที่เขาไล่ลู่หว่างโยวออกไป จุดประสงค์เพื่อจะได้มีความหวานกับภรรยา แล้วจะยอมให้ลู่หว่างโยวพาหยานจิ่วซีไปได้ยังไง
แม้แต่ฝันก็อย่าฝัน!!!
ได้ฟังแบบนั้น ลู่หว่างโยวงงเต็ง ๆ ถามอย่างสงสัย "เสี่ยวซี นี่เธอไม่สบายเหรอ"
ตอนขึ้นมาจากชั้นล่างเมื่อกี้ยังดูดีอยู่หนิ เพิ่งผ่านไปไม่กี่นาที ทำไมถึงไม่สบายขึ้นมาได้
หรือว่า...
มาประจำเดือน?
แต่หน้าของหยานจิ่วซีดูซีวขึ้นแดงร่ำ ไม่เห็นมีทีท่าเหมือนคนมาประจำเดือนเลยสักนิด
"ฉัน..."
หยานจิ่วซีกำลังจะพูดว่าไม่มีอะไร แต่เพิ่งจะเอ่ยปากก็ถูกซูโม่ขัดจังหวะ หนุ่มยิ้มแฉ่งกระพริบตาให้หยานจิ่วซี ก่อนจะหันไปพูดกับลู่หว่างโยวว่า "เสี่ยวซีปวดหัวน่ะ ฉันกำลังจะพาเธอขึ้นไปนอนต่ออีกหน่อย เธอไปคนเดียวเถอะ"