เวยปั๋ว คิวคิว วีแชท และกระดานสนทนาต่าง ๆ
แทบจะทุกแพลตฟอร์มแชทถูกโพสต์แนะนำตัวของซูโม่คนนี้ล้างจอยับ
โดยเฉพาะแฟนคลับตัวยงของซูโม่ ต่างฮึกเหิมเหมือนฉีดสารกระตุ้นเข้าเส้น กรี๊ดกร๊าดกันไม่หยุด คนไม่รู้เรื่องนึกว่าเป็นโรคหมาบ้าซะอีก
“เฮ้ย! มันส์เว่อร์!”
“นี่แหละไอดอลของฉัน! มันส์ป่ะล่ะ มันส์สุด ๆ ไปเลยที่รัก!”
“ลองดูอายุสิบเก้าของเขาสิ อินเทียนเลยเว้ย ฉันอายุยี่สิบเก้าแล้วยังทำงานอยู่ในโรงงาน!”
“เกิดมาเป็นคนเหมือนกัน ฉันรู้สึกอายจริง ๆ”
“นี่คืออัจฉริยะอันดับหนึ่งของเซี่ยกั๋วเรา ถามหน่อย ใครจะสู้ไหม???!”
…
บ่ายสี่โมงครึ่ง
รถเก๋งสีดำหนึ่งคันจอดอยู่หน้าโรงแรมจินซิ่ง ใกล้กับศูนย์การประชุมตี้ตูหมายเลขหนึ่ง
ชายหญิงหนึ่งคู่ลงจากรถ ทั้งคู่สวมหมวกและหน้ากากอนามัย ปิดบังร่างกายมิดชิด
ก็คือซูโม่และเหยียนจิ่วซีนั่นเอง
ซูโม่ลากกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบในแต่ละมือ ยิ้มขื่น ๆ “สาวน้อย รู้สึกอึดอัดไหม?”
“นิดหน่อย”
เหยียนจิ่วซีกะพริบตาปริบ ๆ “แต่ก็เพื่อไม่ให้เผยตัวตนนี่นา”
“ภรรยา…ฉลาดจริง ๆ เลย”
พูดคำไม่จริงใจ มุมปากของซูโม่กระตุกเบา ๆ
แต่งตัวมิดชิดขนาดนี้ ไม่ใช่ยิ่งเป็นการเอาหลักฐานมาวางกลางโต๊ะหรอกหรือ!
ชุดนี้มันเด่นเกินไปจริง ๆ
มาถึงเคาน์เตอร์
“เอ้ก—”
ซูโม่ไอเบา ๆ แล้วพูดกับพนักงานต้อนรับสาว “สวัสดีครับ เปิดห้องพรีซิเดนเชียลสวีทหนึ่งห้อง”