"เสี่ยวโม่ จะรอถึงเมื่อไหร่กันแน่ที่จะเปลี่ยนเสียงเรียกเข้าซักที"
ได้ยินเสียงเรียกเข้าคุ้นหู เหยียนจิ่วซีมองซูโม่ด้วยความอึ้งๆ
เรื่องรสนิยมของซูโม่นี่ เธอขอไม่กล้าชื่นชมจริงๆ
เดี๋ยวนะ……
ถ้าพูดแบบนี้ ไม่ใช่เธอปฏิเสธตัวเองไปด้วยเหรอ?
เหมือนอย่างนั้นสิ!
(⊙o⊙)…
ซูโม่แค่รสนิยมด้านดนตรีแย่เกินไปเอง ส่วนด้านอื่นก็ยังโอเคอยู่ ยกตัวอย่างเช่น เรื่องการเลือกคู่
ก็ดีมาก~~~
เหยียนจิ่วซีหัวเราะคิกๆ แล้วรู้สึกว่าตัวเองฉลาดชะมัด
ฟินสุดๆ!
ฝ่ายซูโม่มองแล้วงงเต๊ก
อะไรของมัน?
สาวคนนี้หัวเราะทำไมล่ะ?
ขนลุกชะมัด——
มุมปากเบี้ยวนิดๆ "ทำไมต้องเปลี่ยน? ผมว่ามันก็ดีอยู่แล้วนี่"
พูดจบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูผู้โทรเข้า แล้วกดรับสาย
"ท่านเฉิน ผมกำลังจะติดต่อท่านพอดีเลย"
"ฮ่าฮ่า!"
เสียงหัวเราะของท่านเฉินดังมาจากปลายสาย "เครื่องบินจัดเรียบร้อยแล้ว บ่ายสองโมง จะมีคนไปรับ"
"ขอบคุณมากครับท่านเฉิน"
"เจ้าหนูนี่ทำงานได้ไม่เลวเลยนะ!"
"ท่านเฉินชมเกินไปแล้วครับ มือใหม่หัดงานเอง"
"แก้วตัวเองจริงๆ ชมไม่กี่คำ หางก็ชี้ฟ้าแล้ว"
……
ภายในห้อง
ใบหน้าของฮิกกินสันเคร่งเครียด กัดฟันพูดว่า "ไปเรียกหัวหน้างานรางวัลโนเบลมาให้ฉัน!"
แท้จริงแล้ว ฝ่ายเขาวางแผนทุกอย่างไว้แล้ว
ถ้าซูโม่กล้ามาร่วมงานมอบรางวัล เขาย่อมไม่มีทางออกจากประเทศต้าหยางได้
ถ้าไม่กล้ามา เซี่ยกั๋วก็จะพลาดรางวัลโนเบลอีกครั้ง
ดังนั้นไม่ว่าซูโม่จะมาหรือไม่มา เขาก็ยินดีทั้งนั้น