สองสามวันต่อมา
ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีใช้เวลาอยู่ในห้องสมุดตี้ตูด้วยกัน
เหยียนจิ่วซีทบทวนบทเรียน ส่วนซูโม่ก็อ่านหนังสือเกี่ยวกับงานวิจัยต่อไป
เมื่อใดที่เหยียนจิ่วซีเจอโจทย์ยาก ซูโม่จะคอยอธิบายให้อย่างละเอียด
ว่ากันตามฝีมือ แม้แต่อาจารย์ที่มหา'ลัยชิงหัวยังสู้ซูโม่ไม่ได้
ด้วยการติวแบบตัวต่อตัวนี้เอง ความรู้ในแต่ละสาขาของเหยียนจิ่วซีก็ดีขึ้นมาก
จนในที่สุด สามวันให้หลัง การติวเข้มครั้งนี้ก็จบลงเพราะโทรศัพท์สายหนึ่งของหลี่เหรินฮุย
มหา'ลัยชิงหัว
ห้องทำงานท่านอธิการ
"ท่านอธิการครับ เรียกผมมาด่วนแบบนี้ มีอะไรรึเปล่า?"
ซูโม่ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน ปุ๊บก็ทิ้งก้นลงนั่งตรงหน้าหลี่เหรินฮุยทันที
เห็นซูโม่ทำตัวตามสบายแบบนี้ หลี่เหรินฮุยก็ได้แต่ถอนใจอย่างหมดหนทาง
"นายอยากได้ห้องแล็บใช้ไม่ใช่เหรอ?"
"ได้แล้วเหรอครับ?"
แค่ได้ยินคำว่าห้องแล็บ ตาซูโม่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
"เรื่องมันเป็นงี้ อาจารย์ของนาย ก็คือศาสตราจารย์เฉินไง ห้องแล็บของเขาตอนนี้ยังว่างอยู่ ผมโทรไปบอกเขาเรื่องนี้แล้ว เขาก็ยอมให้ห้องแล็บแก่นายใช้"
"จริงเหรอครับ?"
"โธ่เอ๊ย คิดว่าผมเล่นตลกรึไง?"
หลี่เหรินฮุยแค่นเสียงฮึดใส่ซูโม่ ตาลุงนี่เบื่อขนาดนั้นเลยเรอะ?
ซูโม่หัวเราะหึ ๆ "ท่านอธิการครับ งั้นมัวรออะไรอยู่ รีบพาผมไปเลยเถอะ"
หลี่เหรินฮุย "..."
ต้องรีบขนาดนี้เลยเรอะ?
แต่พอเห็นแววตาลุกโชนของซูโม่แล้ว ก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี