หนุ่มน้อยวัยสิบเจ็ดสิบแปดปี ยกมือขึ้นอย่างอ่อนแรง "ขอฟังข่าวดีก่อนได้ไหม?"
ซูโม่เหลือบมองเด็กหนุ่มคนนั้น ก่อนพูดว่า "ข่าวดีก็คือ พวกผู้ร้ายถูกควบคุมตัวหมดแล้ว ทุกคนปลอดภัย"
เมื่อพูดจบ ผู้คนจำนวนมากในห้องโดยสารต่างพากันกอดกันร้องไห้
ประสบการณ์วันนี้ทำให้พวกเขารู้สึกเหมือนฝันไป ต่างคิดว่าชีวิตคงจะจบลงที่นี่แล้ว ไม่คิดว่าจะรอดมาได้อย่างเหลือเชื่อ
พูดว่าไม่ตื่นเต้นก็โกหกทั้งนั้น
ทุกคนมีอารมณ์ที่ปั่นปวนมาก เพียงแต่แสดงออกมาไม่เหมือนกันเท่านั้นเอง
ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มคนเดิมก็เอ่ยถามขึ้น "แล้วข่าวร้ายล่ะ?"
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่ซูโม่
เพราะตื่นเต้นมากเกินไป จนลืมไปเลยว่ายังมีข่าวร้ายอีกหนึ่งข่าว พอถูกเด็กหนุ่มเตือน ทุกคนก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาในใจ
ซูโม่ถอนหายใจเบา ๆ ยักไหล่อย่างจนใจ "ข่าวร้ายก็คือ นักบินทั้งสามคนถูกวางยา ตอนนี้ยังไม่ฟื้นขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้น งั้นก็คือตอนนี้ไม่มีใครขับเครื่องบิน"
"อีกอย่าง พวกผู้ร้ายหลังจากควบคุมเครื่องบินได้ ก็ต้องแก้เส้นทางบินแน่นอน หมายความว่าตอนนี้เครื่องบินไม่ได้บินไปหลินไห่ ส่วนจะบินไปทางไหน ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน"
"หา?"
"ไม่ใช่แล้วมั้ง?"
"ล้อเล่นหรือไง?".
"แม่จ๋า ลูกคงไม่ได้เจอแม่แล้ว!"
"ฮือ ๆ ~~"
ผู้หญิงบางคนเริ่มส่งเสียงสะอื้นเบา ๆ บรรยากาศในห้องโดยสารเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง