"ฮ่าๆ—"
ชายผมทองราวกับได้ยินเรื่องตลกที่ดีที่สุดในโลก สายตาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม "รู้มั้ยว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่? ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าจุดจบของฉันจะโหดร้ายแค่ไหน?"
พูดจบ เขาก็ลั่นไก
"ปัง!"
เสียงปืนดังขึ้นจนผู้โดยสารในชั้นเฟิร์สคลาสต่างพากันหลับตานิ่ง
พวกเขาจินตนาการถึงภาพสมองกระเด็นไปไกลจนตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
ผ่านไปหลายวินาที ในชั้นเฟิร์สคลาสนอกจากเสียงหายใจของทุกคน ก็ไม่มีเสียงอื่นอีก
ชายชุดสูทคนหนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้น ทันใดนั้นก็เบิกตากว้าง ปากอ้าค้างราวกับเห็นผี
ภาพตรงหน้ากลับตาลปัตรความเข้าใจของเขาโดยสิ้นเชิง
ชายหนุ่มที่ควรจะตายคาที่กลับนั่งอยู่บนที่นั่งอย่างปลอดภัย ปลายนิ้วมือขวามีเลือดหยดซึม
ส่วนชายผมทองที่ถือปืนกลับใช้มือกุมคอของตัวเอง เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเลือด ภาพช่างโหดร้ายน่าดู
ปืนในมือของเขาตกอยู่บนพื้นอย่างเงียบๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ตัวปืนงอจนเกือบเป็นมุมฉาก
"อึ๊ก..."
ชายผมทองอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดอะไรไม่ออก มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงที่พิสูจน์เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ก่อนที่ร่างกายจะค่อยๆ ล้มลงไป
"ตุบ—"
เสียงดังอู้อี้ดังขึ้น ทำให้หลายคนอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้น
ซูโม่หยิบทิชชู่จากกระเป๋าเช็ดคราบเลือดที่ปลายนิ้วมือขวาอย่างเงียบๆ ชำเลืองมองร่างไร้วิญญาณของชายผมทองบนพื้น แล้วขยับริมฝีปากเบาๆ "ถือปืนแล้วเป็นใหญ่เหรอ?"