เวินเจียเยว่ชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมาอย่างน่าดู แล้วก็เอ่ยเบา ๆ ขึ้นมาประโยคหนึ่ง "อาจารย์ซู ท่านนี่เก่งไปเสียทุกอย่างจริง ๆ นะคะ!"
นางปรับวิทยุไปที่ช่องสัญญาณพิเศษช่องหนึ่ง แล้วลองส่งเสียงเรียกออกไป "หอบังคับการ หอบังคับการ นี่คือ 3472 ได้ยินไหมครับ ขอตอบรับด้วย ขอตอบรับด้วย"
ราวห้าวินาทีผ่านไป ก็มีเสียงผู้ชายดังออกมาจากวิทยุ
"นี่คือหอบังคับการ 3472 ทางนั้นเจออะไรเข้าไปหรือ ทางนี้ไม่สามารถระบุตำแหน่งของเธอได้แล้ว และเมื่อกี้ก็ติดต่อเธอไม่ได้"
"ส่งมาให้ฉัน"
ซูโม่ยื่นมือออกไป เวินเจียเยว่รีบวางเครื่องสื่อสารวิทยุลงบนมือของเขา "สวัสดีครับหอบังคับการ ผมซูโม่ เที่ยวบิน 3472 โดนมิจฉาชีพจี้เครื่องบิน ตอนนี้พวกมิจฉาชีพถูกจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว แต่กัปตันทั้งสามคนกำลังสลบอยู่ชั่วคราว เครื่องบินอยู่ในโหมดขับเคลื่อนอัตโนมัติ เราจำเป็นต้องได้รับการช่วยเหลือครับ"
"ซูโม่? จี้เครื่องบิน?"
"ใช่ครับ!"
ซูโม่พยักหน้ายืนยัน "ใช่แล้วครับ ซูโม่ที่คุณคิดถึงนั่นแหละ สถานการณ์ตอนนี้คือเครื่องบินไม่รู้จะบินไปทางไหน แล้วก็ยังไม่รู้ว่าเชื้อเพลิงจะทนได้อีกนานเท่าไหร่ หวังว่าทางภาคพื้นดินจะรีบเข้ามาช่วยเหลือโดยด่วนครับ"
"เรื่องนี้ผมจะรายงานขึ้นไปทันที อาจารย์ซู รอสักครู่ครับ"
"รีบหน่อย"
"รับทราบ!"
............
"อะไรนะ!?"
ถ้วยชาในมือของท่านเฉินร่วงลงพื้น เปราะดังกร๊ากแตกกระจายจนแหลกละเอียด สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างน่าเกลียดมาก เขาเอ่ยกับผู้ช่วยข้างหน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ยังยืนงงอยู่อีกเหรอ? รีบไปช่วยคนสิวะ!"