"พวกคุณสมองชาหรือไง?"
พอพูดออกไป ใบหน้าของโนเอลและคลาวด์ก็ดำคล้ำ แต่ตรงกันข้าม หลงเอ้อที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับมีรอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก
คนเซี่ยกั๋ว จิตวิญญาณเซี่ยกั๋ว!
ยังคิดจะแอบดึงตัวอีก?
ฝันกลางวันชัดๆ!
"ซูโม่ ผมว่าคุณลองพิจารณาใหม่ดีๆ" โดนเด็กอายุสิบแปดด่าแบบนี้ หน้าคลาวด์ก็ชักออกอาการ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คุณรู้ไหมว่า 'โควต้าไร้ขีดจำกัด' สำคัญแค่ไหน? ทั้งประเทศต้าหยางมีแค่คนเดียวที่ได้สิทธินี้ เราแสดงความจริงใจมากพอแล้ว อย่าหลงดีใจจนเหลิงล่ะ!"
"รองอธิการคลาวด์ ผมว่าคุณคงเข้าใจผิดนะ!" ซูโม่ยิ้มบางๆ ยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์ หลงเอ้อก็เลียนแบบซูโม่ยกชาขึ้นดื่ม ท่าทางสบายเรื่อยๆ ของทั้งสองคน ทำให้หน้าคลาวด์ดำทะมึนทันที
กระแอม——
โนเอลมีสีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย เอ่ยปากช้าๆ "ซูโม่ นี่เป็นข้อเสนอที่ดีที่สุดที่เราให้ได้จริงๆ คุณลองคิดทบทวนดูอีกครั้งดีไหม?"
"ผมว่าพวกคุณเข้าใจผิดจริงๆ!"
ซูโม่วางถ้วยชา ทำหน้าจริงจังมองทั้งสอง " 'โควต้าไร้ขีดจำกัด' ผมรู้อยู่แล้วว่าคืออะไร นี่คือการปฏิบัติสูงสุดสำหรับนักวิจัยของประเทศต้าหยาง วัตถุดิบอะไรก็ตามที่ประเทศต้าหยางมีสามารถเรียกใช้ได้ตามใจชอบ งบวิจัยไม่มีจำกัด ที่ผมพูดมาถูกไหม?"
ที่ซูโม่รู้รายละเอียดของโควต้าไร้ขีดจำกัดได้ละเอียดขนาดนี้ ต้องขอบคุณสมุดบันทึกเล่มนั่น ที่เขียนความลับที่ไม่ค่อยมีใครรู้ไว้มากมาย