มองไปยังอวี่เหมยเหรินตรงหน้า ดวงตาของเหยียนจิ่วซีก็เปล่งประกายความประหลาดใจ
เมื่อเทียบกับสองสาวอย่างอันหรานและลู่หว่างโยว อวี่เหมยเหรินเด่นกว่าทั้งในเรื่องหน้าตาและบุคลิก
ส่วนเรื่องรูปร่างนั้น ไม่ต้องพูดถึงเลย
เสน่ห์ที่หล่อเลี้ยงมาแต่กำเนิดของอวี่เหมยเหรินช่างโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์
จะว่าไป อวี่เหมยเหรินคือผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา
ชั่วขณะนั้น มือที่กำลังแขวนแขนซูโม่ก็เกร็งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จากตัวตนของอวี่เหมยเหริน เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดัน
ซูโม่เห็นท่าทางเล็ก ๆ ของสาวน้อยคนนี้เข้า ก็ขำในใจไม่หยุด
ผู้หญิงของเขานี่มันขาดความมั่นใจเกินไปจริง ๆ
ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เสน่ห์ของตัวเองน่ากลัวแค่ไหน
แถมเขาก็ไม่ใช่พวกรักใครสักทีก็หลงทุกคน
อวี่เหมยเหรินสวยจริง แต่มันเกี่ยวอะไรกับเขา?
สาวน้อยคนนี้นี่น่า...
ดูท่าต้องหาโอกาสสอนงานให้เข้าที่ซะแล้ว
เห็นอวี่เหมยเหรินทำหน้าลังเล ซูโม่จึงเอ่ยถาม "หัวหน้าอวี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? พูดมาตรง ๆ ก็ได้!"
อวี่เหมยเหรินสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงขื่นขมับ "เรื่องมันเป็นแบบนี้ค่ะ อาจารย์ซู จับตัวคนได้แล้ว แต่คนที่จับได้เป็นเด็กเล็ก อายุแค่ 8 ขวบ"
"ถามดูแล้ว เด็กชายถูกล่อด้วยขนม ในกระเป๋าเสื้อมีรูปถ่ายของคุณหนูเหยียน..."
"เข้าใจแล้ว"
ไม่รอให้อวี่เหมยเหรินพูดจบ ซูโม่ก็เปิดปากตัดบท สั่งการว่า "หัวหน้าอวี่ สืบประวัติของเด็กชายดูหน่อย ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็ปล่อยตัวไปได้"
"เรื่องวันนี้เท่านี้ ฝ่ายโรสกับฝ่ายฮิบิสกัสไม่ต้องคุ้มกันเสี่ยวซีไปก่อน ช่วงนี้เสี่ยวซีอยู่กับผมที่แผนกวิจัยพัฒนา ที่นั่นปลอดภัย"
การจัดการของหวงเฉวียนครั้งนี้ เจตนาชัดเจนมาก
เมื่อการประชุมสุดยอดคณิตศาสตร์จบลง เด็กชายจะมาดักเหยียนจิ่วซีที่ทางเข้าลานจอดรถใต้ดิน ไม่ต้องนาน แค่ไม่กี่นาที แล้วระเบิดก็จะคำราม
แบบนี้ทั้งไม่ทำร้ายเหยียนจิ่วซี ทั้งปลุกกระตุ้นเตือนสติเขา นับว่าคิดเก่งจริง ๆ...
"รับทราบ!"
อวี่เหมยเหรินพยักหน้าเบา ๆ
บทสนทนาของทั้งสองคน ทำให้เหยียนจิ่วซีงงงวยไปหมด
ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น