“เสี่ยวซี จริงๆ แบบนั้นเหรอ?”
ได้ยินดังนั้น ลู่หว่างโยวก็มองเหยียนจิ่วซีด้วยความสงสัย เสียงเต็มไปด้วยข้อความงงงวย “ถ้าใช้สูตรระดับสูง ไม่ควรจะง่ายขึ้นกว่านี้หรือ?”
เหยียนจิ่วซีส่ายหน้าเบาๆ แล้วอธิบายเสียงเบา “พี่หว่างโยว ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เสี่ยวโม่บอกว่าสูตรระดับสูงหลายตัวก็แค่กล่องกระดาษ”
“กล่องกระดาษ?”
“ก็หมายถึงสวยแต่ภายนอก ใช้งานจริงไม่ได้ไง”
เหยียนจิ่วซียิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า “ในสายตาพวกเรา อาจรู้สึกว่าสูตรระดับสูงดีมาก นักคณิตศาสตร์หลายคนก็เทเวลาไปกับการเรียนสูตรระดับสูงเป็นจำนวนมาก”
“แต่เสี่ยวโม่บอกว่า มีเวลาแบบนั้น ยังไม่เท่าเอาแรงไปลงกับสูตรพื้นฐาน ในสายตาเขา สูตรพื้นฐานต่างหากที่ใช้งานได้จริงที่สุด สูตรระดับสูงที่รู้จักกันอยู่บางตัวก็แค่หรูหราแต่เปล่าประโยชน์”
พูดถึงตรงนี้ เธอมองไปรอบๆ เห็นว่าไม่มีใครสนใจตัวเอง จึงพูดเสียงที่มีแค่สองคนนี้ได้ยิน “แน่นอน ยกเว้นสูตรที่เสี่ยวโม่สร้างขึ้นเอง”
“พี่หว่างโยว เสี่ยวโม่นี่มันหลงตัวเองใช่ไหม?”
ลู่หว่างโยว: “……”
คำถามแบบนี้ ให้เธอตอบยังไง?
ปัจจุบัน ซูโม่คือยอดเขาที่ไม่มีใครในวงการคณิตศาสตร์ข้ามผ่านได้
ไม่มีใครแม้แต่จะมองตามหลังให้ทัน
แม้แต่เจฟฟรีย์ นักคณิตศาสตร์ระดับห้าอีกคน ก็ไม่มีข้อยกเว้น!
ให้วิจารณ์ซูโม่?
ยกเลิกดีกว่า……
เธอ ไม่มีสิทธิ์!!!
ใต้เวที
การบรรยายของเหอกวงเหวินทำให้หลายคนพยักหน้า แล้วเริ่มกระซิบคุยกันเบาๆ
“ในสายตาผม ทุกขั้นตอนแทบไม่มีทางแก้เลย แต่อาจารย์ซูกลับใช้แค่สูตรธรรมดาๆ ก็แก้ต่อได้ ท่านเก่งเกินมนุษย์!”
“ใช่เลย ทุกขั้นตอนล้ำสมะเมื่อฝัน แค่แนวคิดการแก้โจทย์แบบนี้ก็ทำให้พวกเราได้ประโยชน์มหาศาลแล้ว”