“สาว งงค้างอะไรอยู่เหรอ”
ซูโม่หันไปโบกมือเรียกเหยียนจิ่วซี “ไป ฉันพาไปดูที่ทำงานของฉัน”
เหยียนจิ่วซีถอดหน้ากากอนามัยออก กลืนน้ำลายเฮือกโดยไม่รู้ตัว แล้วจี้นิ้วเรียวชี้ไปที่ยักษ์ตัวมโหฬารตรงหน้า “เสี่ยวโม่ อันนี้มันของอะไรเหรอ”
“โอ๋ พูดถึงอันนี้เหรอ นี่มันดาวเทียมน่ะ”
เห็นสีหน้าเหม่อลั้นของเหยียนจิ่วซี ซูโม่ก็ส่ายหัวขำ
เดินมายืนข้าง ๆ จับมือเล็กของสาวจูงไปทางบ้านพักง่าย ๆ พร้อมอธิบายระหว่างทางว่า “ดาวเทียมดวงนี้ชื่อดาวเทียนซวน เป็นโครงการสำคัญของสถาบันเทคโนโลยีอวกาศ ภารกิจคือสำรวจผิวดาวเทียนเฉิน”
“แต่ว่า...ตอนนี้ภารกิจของดาวเทียนซวนเปลี่ยนไปแล้ว”
“เปลี่ยน?”
คำนี้ทำให้เหยียนจิ่วซีงงเป็นไข่เยี่ยว
ภารกิจของดาวเทียมมันเปลี่ยนได้ด้วยเหรอ?
ไม่ใช่หรอก!
ทุกดวงก่อนจะถูกสร้างขึ้น ก็กำหนดหน้าที่ไว้แล้วตั้งแต่ต้น
จะไปเปลี่ยนภารกิจกันได้อย่างไร?
“ถูก!”
ซูโม่พยักหน้า “เพราะดาวเทียมดวงนี้ ตอนนี้ฉันรีบมาใช้เสียแล้ว”
เหยียนจิ่วซี: “……”
ดาวเทียม?
รีบใช้?
รีบใช้ดาวเทียม???
ในใจเธอเกิดความรู้สึกเหลวไหลขึ้นมาเองโดยไม่ได้ตั้งใจ
ยุคนี้ ดาวเทียมมันรีบใช้กันได้ด้วยเหรอ?
ไม่เคยได้ยินว่ามีศัพท์แบบนี้เลย...
“เสี้ยว...เสี่ยวโม่ ดาวเทียมมันรีบใช้ได้เหรอ?”
“ถ้าเป็นคนอื่นไม่ได้หรอก แต่...”
พูดถึงตรงนี้ ซูโม่หัวเราะเบา ๆ “แต่สำหรับฉัน ได้สิ”
“ผัวเธอหล่อขนาดนี้ หน้าตามันย่อมใหญ่กว่าคนอื่นอยู่แล้ว!”
“ใช่ ๆ ๆ หล่อที่สุดเลย”
เห็นท่าทางเอาแต่ใจภูมิใจของซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็ยิ้มเบา ๆ
ไม่เถียงเรื่องนี้ต่อ ในเมื่อซูโม่พูดแบบนั้น ก็คงต้องเป็นแบบนั้น
ถูกซูโม่จูงมืออยู่ เธอก็จ้องมองดาวเทียนซวนอยู่ไกล ๆ ไม่วางตา ราวกับเด็กจอมสงสัย
นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นดาวเทียมในโลกความจริง ก่อนหน้านี้เห็นได้แค่คลิปตามอินเทอร์เน็ต
ฝั่งไกล ๆ คนของสถาบันเทคโนโลยีอวกาศที่กำลังวุ่นวายกับการประกอบดาวเทียมอยู่ ก็แอบแซะกันระหว่างงาน
“เด็กผู้หญิงคนนั้น ใช่ภรรยาอาจารย์ซูหรือเปล่า?”