"เสี่ยวซี แค่ถลอกเอง ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?"
ซูโม่มองดูหัวที่พันผ้าพันแผลมัดแน่นในกระจก อดตั้งคำถามกับชีวิตไม่ได้ชั่วขณะ
ได้ยินดังนั้น เหยียนจิ่วซีก็หน้าแดงขึ้นมา เอ่ยเบาๆ อย่างเขินอายว่า "เสี่ยวโม่ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันพันแผลให้นะ อย่ารังเกียจเลยน้า!"
น้ำเสียงนุ่มนวลนั้นเต็มไปด้วยท่าทีออดอ้อน ฟังแล้วซูโม่ทำได้เพียงฝืนใจชมว่า "ไม่พูดก็ไม่รู้นะ ถึงแวบแรกจะดูไม่เข้าท่า แต่ดูไปดูมาก็เข้าตาแฮะ สมกับเป็นฝีมือภรรยาผมเลย เยี่ยมมาก!"
"เสี่ยวโม่!"
ถ้าซูโม่ไม่พูดก็แล้วไป พอพูดปุ๊บ เหยียนจิ่วซียิ่งเขินอายหนักเข้าไปอีก สำหรับฝีมือพันแผลของตัวเอง เธอให้คะแนนไว้แค่สองคำ—ดูไม่ได้เลย!
"ก๊อก ก๊อก—"
ตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
"ใครน่ะ?"
ซูโม่เดินไปที่ประตูพลางถามออกไป แต่ไม่มีการตอบกลับ เขาก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที
หรือจะเป็นมือสังหารอีก?
บ้าเอ๊ย!
พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ในใจซูโม่ไม่ได้มีความกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
หุ่นดินปั้นยังมีความเดือดดาลสักสามส่วน นี่มันคิดว่าเขาเป็นปลาบนเขียง—จะแล่จะหั่นตามใจหรือไง?
เกินไปแล้ว!
ซูโม่เดินมาถึงประตูแล้วหันไปส่งสายตาให้เหยียนจิ่วซี ให้นางเข้าไปในห้องนอนก่อน เขาจะได้ไม่มีอะไรให้ต้องห่วง
เหยียนจิ่วซีดูออกทันทีว่าซูโม่หมายความว่าอย่างไร ใบหน้างามเต็มไปด้วยสีหน้าวิตกกังวล แม้จะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่นางรู้ว่าถ้าอยู่ที่นี่จะเป็นตัวถ่วงของซูโม่ จึงกัดฟันเดินเข้าไปในห้องนอน
เห็นเหยียนจิ่วซีเข้าไปในห้องนอนแล้ว ซูโม่ก็เกร็งกล้ามเนื้อไปทั่วตัว ขณะที่กำลังจะเปิดประตู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง