"พี่หลงอู่จื่อ ลุงหลงเอ้อ สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแฟนของซูโม่ ชื่อเหยียนจิ่วซี"
ฝืนกลั้นความเขินอายในใจไว้ เหยียนจิ่วซีเงยหน้าขึ้นทักทายทั้งสองคน กิริยาท่าทางที่สง่างามนั้นทำให้หลงอู่ตาพราว
"เสี่ยวซี เธอสวยจังเลยนะ!"
"พี่ก็สวยมากเหมือนกันค่ะ!" เหยียนจิ่วซียิ้มบาง ๆ แผ่เสน่ห์ของหญิงสาวผู้ดีมีสกุล
อะแฮ่ม——
หลงเอ้อหน้าดำคร่ำเครียดประท้วงกับซูโม่ว่า "ซูโม่ แกนี่เกินไปแล้วนะ ทำไมถึงเรียกว่าพี่หลงอู่จื่อ ลุงหลงเอ้อ? ฉันดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"หา?"
ซูโม่ตะลึงเล็กน้อย แล้วถามเชิงหยั่งเชิงว่า "ลุงหลงเอ้อ ปีนี้ลุงน่าจะอายุประมาณสี่สิบได้แล้วนะ?"
"สี่สิบสอง แล้วไง?"
"ผมกับเสี่ยวซีเพิ่งสิบแปด เรียกลุงก็ไม่เกินไปนะ?"
หลงเอ้อ "……"
ฟังดูก็มีเหตุผลนะ แต่ทำไมรู้สึกแปลก ๆ ล่ะ?
"พรืด——"
หลงอู่ที่อยู่ข้าง ๆ กลั้นขำไม่อยู่ เธอเห็นใครทำให้หลงเอ้อกลืนไม่เข้าคายไม่ออกได้เป็นครั้งแรกเลย
ซูโม่ชี้ไปที่หลงอู่แล้วพูดต่อ "พี่หลงอู่ดูยังไงก็อายุแค่ยี่สิบกว่า เราเรียกพี่ไม่ถูกเหรอ?"
หลงเอ้อ "……"
หลงอู่ปีนี้เพิ่งยี่สิบหก ซูโม่กับเหยียนจิ่วซีเรียกเธอว่าพี่ก็ปกติดี แต่เขากลับถูกยกให้สูงกว่าหลงอู่ไปหนึ่งรุ่นอย่างไม่มีเหตุผล นี่ทำให้หลงเอ้อหงุดหงิดมาก ก็ต้องรู้ไว้ว่าเขากับหลงอู่น่ะ…
หงุดหงิด แต่ทำอะไรไม่ได้เลย นี่ทำให้หลงเอ้อแทบบ้า!
อะแฮ่ม——
"หลังจากนี้พวกเราสี่คนจะคอยอารักขาเธอ ซูโม่ เธออยู่แต่ในเขตมหาวิทยาลัยจะดีที่สุด จะได้สะดวกต่อการอารักขาของพวกเรา…"
"หยุดก่อน!" ซูโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยขัดจังหวะหลงเอ้อ