หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง……
นั่งปุ๊บก็ครึ่งวันเลยทีเดียว จนถึงเที่ยงครึ่ง ในที่สุดก็มีพนักงานทนไม่ไหว แถวนั้นแหละ คนในหอประชุมก็เริ่มไปโรงอาหารของกาเม่ยเล่อซื้อข้าวกัน
ยังไงซะ คนก็เป็นเหล็ก ข้าวก็เป็นเหล็กกล้า พลาดมื้อเดียวใจสั่นเป็นระวิงเลยนะ!
ฝั่งทีมของตงไท่เองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน ซ่งจื้อลุกขึ้นเดินไปข้างพนักงานคนหนึ่ง เอ่ยปากว่า “เรียกคนมาสองคน ไปโรงอาหารโรงเรียนซื้อข้าว”
“ครับ อาจารย์ซ่ง”
หลังจากซ่งจื้อกลับมานั่งที่ของตัวเอง หวังเทาก็เอ่ยขึ้นว่า “ดูสีหน้าของซูโม่แล้ว การสอบครั้งนี้คงต้องสู้กันยาวแน่ แต่ไม่รู้ว่าคนที่อยู่ในประเทศจะทนไหวหรือเปล่า?”
“พวกเรายังโอเค ซูโม่น่ะสิที่กดดันที่สุด!”
ซ่งจื้อส่ายหน้ายิ้มเจื่อนๆ “การสอบนักคณิตศาสตร์ระดับห้าครั้งนี้ส่งผลกระทบมหาศาลขนาดนี้ ยังไงก็ต้องสร้างความกดดันทางจิตใจให้ซูโม่แน่ๆ ไม่ใช่แค่นั้น เขายังต้องมาต่อหน้าคนมากมายเพื่อถอดรหัสเนื้อหาการสอบที่เป็นไปไม่ได้นี้ให้ได้ น่าเป็นห่วงเขาเสียจริง!”
“อาจารย์ซ่ง ไม่ต้องห่วงครับ!” หวังเทาเคยร่วมงานกับซูโม่มาหลายครั้ง ก็เลยถือว่ารู้จักซูโม่ดีระดับหนึ่ง อ้าปากอธิบายว่า “ซูโม่เป็นคนใจใหญ่ครับ ในพจนานุกรมของเขาไม่มีคำว่าความกดดันหรอก”
“ดีที่สุดเลย!”
ถึงปากจะพูดแบบนี้ แต่สีหน้ากังวลบนใบหน้าของซ่งจื้อก็ไม่ได้ลดลงเลย
……
ห้องถ่ายทอดสดฉลาม
“น่าเบื่อชะมัด! ไม่งั้น เราไปฟังเพลงห้องข้างๆ กันก่อนดีมั้ย?”
“นี่มันเป็นไปไม่ได้เลยตั้งแต่แรก ถึงแม้ว่าฉันจะหวังมากๆ ว่าซูโม่จะสร้างปาฏิหาริย์ แต่ความหวังนี่มันริบหรี่จริงๆ!”