ห้องทำการเลขาธิการ
ซูโม่เปิดประตูเดินเข้ามา เห็นเหยียนจิ่วซีกับท่านเฉินกำลังนั่งคุยกันบนโซฟา จึงยิ้มแฉ่งเดินเข้าไป "คุยเรื่องอะไรกันล่ะ ถึงกับขำกันขนาดนี้"
เหยียนจิ่วซีหัวเราะเบาๆ พร้อมยกมือปิดปาก ดึงซูโม่ให้นั่งลงข้าง ๆ แล้วรินชาให้แก้วหนึ่ง ก่อนอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "ท่านเฉินกำลังเล่าแผนหลังเกษียณให้ฟังค่ะ รู้สึกสนุกดี"
พูดจบ เธอก็เติมน้ำเสียงที่มีความหมายแฝงลงไป "ไม่รู้ใครบางคนเมื่อไหร่จะยอมวางมือ กลับไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัวบ้างสักที เฮ้อ!"
ซูโม่ได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ยิ้มขื่น ยกถ้วยชาขึ้นจิบหนึ่งอ้อม "เสี่ยวซี จริง ๆ ฉันก็อยากวางทุกอย่างไม่ยุ่งเหมือนกันนะ แต่ว่า…"
พูดถึงตรงนี้ เขาแอบเหลือบมองท่านเฉินไปหนึ่งสายตา แล้วพูดแทรกความหมาย "บางคนไม่เห็นด้วยนี่สิ!"
"เฮื้อกๆ—"
ท่านเฉินที่กำลังลิ้มชารสชาติแทบปล่อยน้ำกระเซ็นใส่หน้า ต้องยิ้มแห้ง ๆ ด้วยสีหน้าอึดอัด "เด็กหนุ่มก็ต้องเป็นเด็กหนุ่มสิ ทำอย่างพวกเราชายชราแบบนี้ไม่ได้ ต้องออกไปสร้างคุณูปการใหญ่โตกว้างขวางต่อไป"
เหยียนจิ่วซีเกาะผมสลวยที่แก้มข้าง "คุณตาเฉินคะ เสี่ยวโม่ทำถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่นับว่าสำเร็จรุ่งเรืองอีกเหรอคะ"
"เอ๊ะ นั่นมัน…"
ท่านเฉินหาคำตอบไม่ถูก
ซูโม่แอบขำในใจ จึงแซะต่อ "ใช่สิ ไม่ใช่พูดโอ้อวดนะ มองทั่วโลกนี่ หาคนเก่งกว่าฉันได้อีกสักกี่คน ดังนั้น ท่านเฉินคะ ปล่อยฉันให้เกษียณได้ยังไงล่ะ"