เห็นสองคนนั้นปากเถียงกันไม่เลิก ดวงตาของผู้นำประเทศกลับเต็มไปด้วยความแปลกใจ
จริง ๆ แล้ว เขาแทบไม่เคยเห็นซูโม่เป็นแบบนี้เลย
ในความทรงจำของเขา ซูโม่ปกติแม้จะชอบกวนประสาทคน แต่เวลาเป็นเรื่องราชการจริงจัง ไม่เคยทำให้พวกเขาลำบากใจเลยสักครั้ง
ทว่าตอนนี้ผู้อาวุโสเฉินได้บอกชัดแจ้งแล้วว่าห้ามส่งตัวคนนั้นให้ แต่ซูโม่ยังยืนกราน ไม่ยอมยื่นให้อีกแม้แต่ครึ่งก้าว ชัดเจนว่าผิดไปจากปกติ
“เฉิน ส่งคนให้เขา!”
ผู้อาวุโสเฉินอึ้งไปทันที หันศีรษะไปมองผู้นำประเทศอย่างไม่เชื่อสายตา “ส่งคนให้?”
“ใช่ ส่งคนให้!”
ผู้นำประเทศพยักหน้า “เด็กคนนี้ยืนกรานขนาดนี้ ธรรมชาติที่สุดก็ต้องเติมเต็มให้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาแทบไม่เคยเปิดปากขออะไรพวกเราเลย ครั้นจะขอสักครั้งหายาก ถ้าเรายังไม่เห็นด้วยอีก จะไม่กลายเป็นคนไร้น้ำใจเกินไปหรือ”
“แต่ผู้นำ ท่านก็รู้…”
“ฉันรู้”
ผู้อาวุโสเฉินยังอยากตักเตือนต่อ แต่เพิ่งจะเปิดปากก็ถูกผู้นำประเทศตัดบทเสียก่อน แววตาของอีกฝ่ายนอกจากความรอบรู้และสุขุมเหมือนทุกครั้งแล้ว ยังแฝงความภาคภูมิใจอยู่บ้าง “มีซูโม่ ย่อมเป็นสิริมงคลแห่งเซี่ยกั๋ว เขาอยากได้อะไร เราก็ต้องให้อย่างนั้น!”
ผู้อาวุโสเฉินจับคู่ทำงานกับผู้นำประเทศมานานหลายสิบปี ย่อมรู้นิสัยของอีกฝ่ายดี
พูดแล้วคือพูดจริง!
แถมคำพูดเมื่อครู่ของผู้นำประเทศยังทำให้ผู้อาวุโสเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจไม่น้อย
เพราะการปรากฏตัวของซูโม่ สองปีที่ผ่านมา ก้าวย่างการพัฒนาของเซี่ยกั๋วเร็วปานติดจรวด
ในเวลาเพียงแค่ชั่วขณะ ก็เติบโตจากประเทศที่แทบจะแค่แถวหน้าของกลุ่มประเทศชั้นแนวหน้า มาเป็นแบบทุกวันนี้