“ไม่ยากเลย!”
เทียนเป่ยตบอกตูมปังด้วยความตื่นเต้น “อาจารย์ซู ช่างแค่มื้ออาหาร ให้ผมทำอะไรก็ยังได้เลย!”
“ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ซูโม่มองสีหน้าของเทียนเป่ยไปทั่ว แล้วก็แซวไม่ยั้ง “เถียนเก๊ะ อย่าหลงใหลเมียงคนสวยนักสิ!”
“เอิ่ม...”
เทียนเป่ยหน้าแดงก่ำ อู้อี้ตอบว่า “ผ...ผม...ผมจริงใจกับหัวหน้ากลุ่มอวี่จริง ๆ ไม่ใช่อย่างที่อาจารย์ซูว่าเลย”
หยานจิ่วซีปิดปากหัวเราะเบา ๆ แล้วแซะเสียงเบาว่า “ไม่รู้ว่าใคร ตอนที่ฉันยอมเป็นแฟนก็ปฏิกิริยาเว่อร์กว่าเทียนเป่ยเก๊ะนี่หลายเท่า ตอนนี้กลับมีหน้ามาหยอกล้อคนอื่น ไม่ละอายเลย!”
ซูโม่: "......"
นี่มันลูกสะใภ้แท้ ๆ ของบ้านจริง ๆ เลย!
เทียนเป่ยอึ้งค้าง แล้วก็หัวเราะลั่นออกมา
ซูโม่ขำ ๆ ขวับตาใส่หยานจิ่วซี แล้วบ่นพึมพำเบา ๆ “เหยียนจิ่วซี ให้เกียรติผัวสักนิดไม่ได้เหรอ?”
“เทียนเป่ยเก๊ะเป็นศิษย์ตัวเอกของคุณพ่อ ไม่ใช่คนนอก ทำไมต้องให้เกียรติแก?”
หยานจิ่วซีฮึดเสียงหนึ่ง แล้วพูดต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น แกเป็นคนแบบไหนฉันยังไม่รู้อีกเหรอ? ให้แสงแดดนิดเดียวก็เบ่งบานทั้งคน!”
ซูโม่อ้าปากค้าง สีหน้าขม่อมเขม็ง
เห็นดังนั้น เทียนเป่ยจึงแซกเข้ามา “อาจารย์ซู อย่าหลงใหลเมียงคนสวยนะครับ คุณหนูสวยจริงก็จริง แต่คุณก็ต้องรักษาเส้นตายของตัวเองไว้ให้อยู่ คราวก่อนคุณยังบอกผมไม่ใช่เหรอว่าสถานะของคุณในบ้านสูงส่งมาก?”