ซูโม่ไม่รีบร้อนอะไร ยาสีขาวในมือซ้ายถูกโบกไปมากลางอากาศ โบกไป โบกมา
มุมปากของเขาแขวนรอยยิ้มบาง ๆ ให้เดาไม่ออก
"ท่านเจ้านาย ท่านล้อผมอยู่ใช่ไหม"
ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ อาโดลฟ์ถอนหายใจลึก ๆ แล้วแสดงสีหน้าเคารพนบนับ คุกเข่าลงต่อหน้าซูโม่ พูดเสียงหนักแน่นว่า "ข้ารับใช้ไม่กล้าลงมือกับท่านเจ้านายเด็ดขาด ความภักดีของข้ารับใช้ต่อท่าน พระอาทิตย์พระจันทร์เป็นประจักษ์!"
"พอ พอ พอ!"
ซูโม่แคะตามองอาโดลฟ์ที่คุกเข่าอยู่พื้น พูดอย่างหมดความอดทน "อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ความคิดในใจนายหรอก ไม่มั่นใจก็ไม่มั่นใจ พูดเวิ่นเว้อทำไมกัน"
"เอ๊ะ เอ๊ะ——"
ความอายแลบผ่านบนใบหน้าอาโดลฟ์ หัวเราะแห้ง ๆ หนึ่งครั้ง แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก
"ได้แล้ว"
ซูโม่ดีดนิ้วสองนิ้ว ยาสีขาวในมือซ้ายพุ่งออกไป
ยาวาดโค้งอันงดงามกลางอากาศ แล้วตกลงในมือของอาโดลฟ์อย่างแม่นยำ
"เฮ้อ……"
อาโดลฟ์ตาค้าง
นี่มัน……
ทำอะไรกัน???
ซูโม่ลุกขึ้นจากพื้น มองอาโดลฟ์ที่ยังมึนงง แล้วพูดเรื่อยเปื่อยว่า "ไง ให้ยาแก้พิษแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ"
"เปล่า ผม……ไม่ใช่"
อาโดลฟ์ได้สติ รีบก้มหัวลงอย่างเคารพ "ขอบพระคุณท่านเจ้านายที่ประทานยาแก้พิษ!"
"รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงให้ยาแก้พิษนาย"
"เปล่า ไม่รู้"
"ไม่รู้ก็ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็ไม่ได้ตั้งใจจะอธิบายให้ฟังอยู่แล้ว"
"……"
ซูโม่ตบมือเบา ๆ แล้วเอ่ยถามช้า ๆ "เมื่อสองสามวันก่อน ศาลเทพของพวกนายลงมือกับองค์กรอันเกอะของเซี่ยกั๋วใช่ไหม"
"ใช่!"
ในฐานะเทพองค์ที่สองของศาลเทพ อาโดลฟ์แทบควบคุมอำนาจเกือบทั้งหมดของศาลเทพ
เพราะพลังทั้งหมดของหลานเต้า ล้วนหมดไปกับการฝึกวิชาบู๊