“เสี่ยวเสี่ยวซี เจอคลังสมบัติรึยัง?”
“พ่อหนุ่มเจ้าขา ยังไม่เจอครับ”
เสียงของเสี่ยวเสี่ยวซีดังแว่วมา
“ตอนนี้กำลังสำรวจใต้ดินอยู่ สำรวจไปได้ 10 เมตรแล้ว กำลังสแกนลึกลงไปอีก”
“……”
มุมปากซูโม่กระตุกเบา ๆ ใบหน้าเขียนเต็มไปด้วยความช่วยไม่ถูก
เฮ้อ จะว่าไปก็...
เขาฝีมือตบกันอยู่ตรงนี้ครู่ใหญ่ นึกว่าฝั่งเสี่ยวเสี่ยวซีเจอคลังสมบัติของศาลาเทวะไปแล้ว
ผลคือลากยาวมานานขนาดนี้ กลับไม่เจอแม้แต่ขนแมวเส้นเดียว
นี่มัน...
เจ๋งสุด ๆ ไปเลยนะ!!!
“ค้นหาต่อไปเถอะ ฉันขอพักแป๊บ”
“รับทราบ!”
สั่งการเสี่ยวเสี่ยวซีเสร็จ ซูโม่ก็เดินออกมาจากภายในร่างของวันจันทร์อีกครั้ง
ยังไงก็ไม่มีศัตรูแล้ว เวลามีเหลือเฟือ
จะค้นเมื่อไหร่ก็ได้!
สายตาเขามองไปที่พื้นห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตร
ดาบหักสองท่อน
เมื่อเห็นดาบหักสองท่อนนี้ ภาพของดาบสุดท้ายของหลานเต้าก็ผุดขึ้นในสมองของซูโม่โดยอัตโนมัติ
งดงามจนตราตรึงใจ!
“เก่งมากจริง ๆ แต่...เสียดายที่เราเป็นศัตรูกัน”
“ฉันไม่ฆ่าเธอ เธอก็จะฆ่าฉัน”
ซูโม่เก็บดาบหักสองท่อนไว้ แล้วพึมพำกับตัวเอง “เบาใจเถอะ ฉันจะทำให้ดาบเล่มนี้ได้กลับมาเปล่งแสงอีกครั้ง ในมือฉันมันจะไม่มีวันถูกทำให้เสื่อมเสียเด็ดขาด”
เขานั่งลงบนพื้น จ้องดาบหักสองท่อนนั้นนานมาก จนในที่สุดทุกความคิดในใจก็กลายเป็นเพียงเสียงถอนใจยาวหนึ่งครั้ง
ลุกขึ้นเดินไปหาวันจันทร์ เขาเอ่ยเสียงเรียบ ๆ “ติดต่อหนิงไห่”
“กำลังติดต่อ…”
“ตุ๊…ตุ๊ ๆ…”
“เฮ้ย ซูโม่ แกเป็นยังไงบ้างวะ? เจ็บตรงไหนรึเปล่า??”