"เจ้านายคะ นี่มันของอะไรเหรอ?"
"ตาเธอไม่มีปัญหาใช่ไหมล่ะ?"
"……"
สำหรับสไตล์การคุยแบบนี้ของซูโม่ อาโดลฟ์ยังไงก็ไม่ค่อยจะชินสักที เขาจ้องมองซูโม่ที่สวมชุดเกราะอยู่ตรงหน้า ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
นี่มันความหมายอะไร?
เขาถามว่าของตรงหน้านี่มันคืออะไร แถมมาลากไปเรื่องตาทำไมเนี่ย?
มัน…ตัวโง่กับหางวัวเนียนไปไหนหมา!
รู้สึกได้ถึงสายตาของอาโดลฟ์ ซูโม่ก็ยัดมือเข้ากระเป๋าแบบช่วยไม่ได้ "เธอไม่เห็นเหรอว่านี่มันหุ่นยนต์?"
"คนที่สายตาปกติ น่าจะมองออกกันหมดแล้วนี่?"
"……"
เอ่อออ—
พูดฟุ่มเฟือย!
แน่นอนว่ามองออกว่านี่หุ่นยนต์อยู่แล้ว!
แต่…เขาถามไม่ใช่เรื่องนั้นนี่นา…
เห็นอาโดลฟ์นิ่งค้างไปทั้งคน ซูโม่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า "นี่คือหุ่นยนต์อัจฉริยะที่ฉันประดิษฐ์ขึ้นเอง ไงล่ะ สวยใช่ไหมล่ะ?"
"……"
สวย?
ไม่ควรจะพูดว่าเจ๋งกว่าหรอ?
ใบหน้าของอาโดลฟ์บึ้งตึงผิดธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังหัวเราะแห้ง ๆ ตอบไปว่า "สวยครับ สวยมากเลยครับ"
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่เสี่ยวเสี่ยวซีที่ลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาแจ่มใสเป็นประกายความแปลกใหม่ แล้วถามต่อ "เจ้านายคะ หุ่นยนต์ตัวนี้มันมีฟังก์ชันอะไรบ้างเหรอ?"
ทั้งวันของอาโดลฟ์นอกจากยุ่งกับเรื่องราวต่าง ๆ ของศาลเทพแล้ว ชีวิตที่เหลือก็มีแต่การฝึกตน และค่อย ๆ สั่งสมประสบการณ์ในวิถีศิลปะการต่อสู้
ไม่เคยเห็นของล้ำหน้าขนาดนี้มาก่อนเลย ความอยากรู้ในใจนี่มันพร่างพราวสุด ๆ!
"ฮัลโหล ฉันชื่อเสี่ยวเสี่ยวซี ผู้ดูแลอัจฉริยะประจำตัวเจ้านายค่ะ"
ยังไม่ทันที่ซูโม่จะได้อ้าปาก เสี่ยวเสี่ยวซีก็เอ่ยแนะนำตัวเองขึ้นมาเสียเอง เสียงใสหวานฟังเพราะซะไม่มีที่ติ