พอการเต้นจบลง ซูโม่ก็อดไม่ได้ที่จะปรบมือ พลางชมว่า “ไม่เลว ไม่เลว ไว้มีเวลา ผมจะให้เสี่ยวซีหัดเต้นด้วย ถ้าเธอเต้นคงจะสวยกว่านี้อีก!”
ลอรี: “…”
นี่มันพูดอะไรของแก?
ความอึดอัดผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ลอรีหัวเราะแผ่วเบา เดินมานั่งลงข้างตัวซูโม่ แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนตักของเขาโดยตรง มือเรียวลูบไล้ใบหน้าซูโม่ “ซูโม่ ท่าทางแบบไหนฉันก็ทำได้ อยู่กับฉันสักคืนนะ ฉันชอบคุณจริงๆ!”
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ซูโม่ผลักลอรีออก แล้วสาวเท้าเดินไปที่หน้าต่าง เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำให้ลอรีงุนงงอย่างมาก ร้องถามด้วยความตกใจว่า “ซูโม่ คุณจะทำอะไรน่ะ?”
“คือว่า… คุณลอรี ขอบคุณสำหรับการต้อนรับคืนนี้ ผมขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกัน!”
พูดจบ ซูโม่ก็เสริมในใจอีกว่า “ไม่เจออีกแล้ว!”
“แกร๊ก—”
ซูโม่กระโดดพังหน้าต่างออกมาจากชั้นสองโดยตรง อยู่ต่อในที่นี้ต่อไปต้องก่อเรื่องใหญ่แน่ กลยุทธ์สามสิบหก— หนีดีที่สุด!
ในยามค่ำคืน ร่างของซูโม่หายวับไปอย่างรวดเร็ว ลอรี่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง ดวงตางามแฝงแววผิดหวัง พึมพำเบาๆ ว่า “แค่คืนเดียวก็ไม่ไหวเหรอ? ฉันไม่ได้คิดจะแทรกแซงความรักของคุณสักหน่อย…”
…
“ซูโม่ เกิดอะไรขึ้น?”
เพิ่งวิ่งออกไปได้ไม่ไกล ก็ถูกหลงเอ้อกับหลงอู่ขวางไว้ ทั้งสองมองซูโม่ที่ดูท่าทางกระเสือกกระสนด้วยสายตาแปลกๆ
“ไม่มีอะไรครับ”
ซูโม่ยิ้มแห้งๆ ตอบคลุมเครือว่า “คุยธุระเสร็จแล้ว กับไปเถอะครับ”
“ไม่จริงมั้ง”
หลงเอ้อมองซูโม่ด้วยสีหน้าพิลึก “เมื่อกี้ผมเห็นกับตาว่านายพังหน้าต่างออกมาจากชั้นสอง หรือว่าพวกมันจะลงมือกับนาย?”
“ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ฉันจะให้เสี่ยวชีกับปาน้อยลงมือเดี๋ยวนี้ กะจัดการให้หมด” หลงอู่สีหน้าเย็นชาขึ้น คำพูดของหล่อนทำให้ซูโม่ตกใจมาก รีบอธิบายว่า “อย่าๆๆ พวกพี่คงเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ พวกเขาไม่ได้จะลงมือกับผม สาเหตุที่ต้องพังหน้าต่างออกมาเพราะ… เหตุผลอื่นน่ะครับ พี่ห้า ถอยหลงชีกับหลงปากลับมาก่อนเถอะครับ”