"หลิงเอ๋อ อย่ามั่วสิ!"
เหยียนจิ่วซีหน้าแดงก่ำหันไปค้อนจ้าวหลิงเอ๋อป้าบ ฉากนี้ทำเอาอันหรานกับหม่าลี่ลี่อมยิ้มขำกันไม่หยุด
"ถ้าฉันเดาไม่ผิด สงสัยจะมีสาวมาป่วนซูโม่แน่ๆ" อันหรานพูดเสียงใส
"เฮ้อ ก็ช่วยไม่ได้นี่นา"
จ้าวหลิงเอ๋อหันมากะพริบตาใส่เหยียนจิ่วซีพลางแซว "ถ้าไม่ติดว่าเสี่ยวซีเป็นเพื่อนรักฉันล่ะก็นะ ฉันก็จีบซูโม่เหมือนกันแหละ หนุ่มหล่อใครไม่ชอบบ้าง? ยิ่งเป็นพี่เทพสุดติ่งขนาดนี้นะ!"
เหยียนจิ่วซีหรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ "หลิงเอ๋อ แกได้ตายแน่!"
"หือ?"
จ้าวหลิงเอ๋อไม่ยี่หระเลย "คิดจะขู่ฉันงั้นเรอะ? ฉันน่ะ..."
"ถ้าไม่ติดว่าเสี่ยวซีเป็นเพื่อนรักฉันล่ะก็นะ ฉันก็จีบซูโม่เหมือนกันแหละ หนุ่มหล่อใครไม่ชอบบ้าง? ยิ่งเป็นพี่เทพสุดติ่งขนาดนี้นะ!"
จู่ๆ เสียงของจ้าวหลิงเอ๋อตอนกี้ก็ดังออกจากมือถือของเหยียนจิ่วซี ทันใดนั้นจ้าวหลิงเอ๋อก็รู้สึกเหมือนมีอะไรติดค้างอยู่ในคอ พูดอะไรไม่ออกเลย
"เสี่ยวซี แกอัดเสียงฉันเนี่ยนะ?!"
"อืม ก็อัดน่ะสิ"
"ฉัน..."
"ทำไม จะทำไม?" เหยียนจิ่วซีกระพริบตาปริบๆ อย่างใสซื่อ อยู่กับซูโม่มานาน นิสัยเจ้าเล่ห์กะล่อนนี่เธอก็พอซึมซับมาได้หน่อยๆ แล้วก็พึมพำกับตัวเอง "เฮ้อ ถ้าเสียงนี้หลุดไปถึงหูจ้าวเทียนล่ะก็ ไม่รู้จะเป็นไงบ้าง หลิงเอ๋อ ว่าจ้าวเทียนจะโกรธมั้ย?"
จ้าวหลิงเอ๋อ: "..."
ขนาดนี้แล้วจะให้พูดอะไรได้อีกล่ะ?
"ฉันผิดไปแล้ว!"
"โอ๊ย เมื่อคืนนอนแล้วไหล่มันเมื่อยๆ ชอบกล ทำไงดีล่ะเนี่ย?" เหยียนจิ่วซีบิดหัวไหล่อย่างกลัดกลุ้ม ส่วนจะหมายความว่ายังไงนั้น ชัดแจ๋วแจ่มแจ้งกว่าอะไรดี