"ไม่มี!"
สองสาวประสานเสียงพร้อมกัน
ซูโม่ได้แต่ยักไหล่ด้วยความจนใจ แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "สองท่านรุ่นพี่ ถ้าพวกคุณสนใจข้อสันนิษฐาน WDW ขนาดนั้น งั้นผมจะอธิบายให้ฟังก็ได้"
ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของทั้งสองก็เผยแววดีใจออกมา ทว่าเมื่อได้ฟังประโยคถัดไปของซูโม่ สาวน้อยทั้งสองก็ทำหน้าเหี่ยวแห้งลงทันที
"แต่ตอนนี้ยังไม่ได้นะ พวกคุณกลับไปดูความเคลื่อนไหวในเว่ยป๋อของผมก็แล้วกัน เอาล่ะ ผมจะกินข้าวแล้ว เชิญตามสบายเถอะครับ สาวน้อยทั้งสอง"
ในเมื่อซูโม่พูดขนาดนี้แล้ว ทั้งสองก็จนใจที่จะดึงดันอยู่ต่อ จึงลุกขึ้นจากไปอย่างไม่เต็มใจ โดยเฉพาะกู้เป่ย เดินไปสองสามก้าวยังต้องหันกลับมามอง
"เฮ้อ เรื่องอะไรกันเนี่ย!"
พอทั้งสองไปแล้ว ซูโม่ก็พึมพำเบา ๆ "ก็ให้ผมหยุดพักสักสองวันไม่ได้เลย ยากชะมัด!"
กินข้าวเสร็จ ซูโม่หยิบมือถือขึ้นมา ตั้งสถานะเว่ยป๋อด้วยประโยคเดียวง่าย ๆ
"ดอกหญ้าเลิศในกระถางมีเจ้าของแล้ว ไร้จิตคิดยุ่งกับสตรีใด มิเช่นนั้น ข้าต่างอะไรกับโจรโฉเสียนเล่า?!"
พอตั้งสถานะเสร็จ ซูโม่ก็ไปยังห้องทำงานของท่านอธิการอีกครั้ง ในเมื่อเขารับปากจะอธิบายข้อสันนิษฐาน WDW ให้กู้เป่ยและเซี่ยปิงอวี่ฟัง ก็ต้องเตรียมตัวไว้ก่อน จะผิดคำพูดไม่ได้
"ก๊อก ก๊อก——"
"เข้ามา"
ซูโม่ผลักประตูเข้าไป พอเดินเข้าไปก็เห็นหลี่เหรินฮุยกำลังโทรศัพท์อยู่ เขาจึงนั่งรอเงียบ ๆ บนโซฟา แล้วรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง ดื่มน้ำเงียบ ๆ ไปพลาง