"ตื๊ด……ตื๊ด……"
ฟังเสียงตัดสายจากโทรศัพท์ ซูโม่พึมพำเบา ๆ "เอ๊ะ วางสายทำไมนะ สัญญาณแย่ขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ช่างเหอะ กลับไปนอนต่อดีกว่า!"
วางมือถือลง ซูโม่ก็นอนต่อ เปลี่ยนเป็นคนอื่นอาจจะตื่นเต้น แต่เขาไม่รู้สึกแบบนั้นเลย แค่ข้อสันนิษฐานทางคณิตศาสตร์หนึ่งในห้าข้อเอง ไม่เห็นต้องตื่นเต้นเลย
หลับไปจนถึงแปดโมงครึ่ง พอลืมตา ซูโม่ก็เห็นจ้าวเทียนกับอีกสองคนยืนอยู่ข้างเตียง สะดุ้งโหย่งจนตกใจ แล้วด่าอย่างหมั่นไส้ "เหี้ย พวกแกสามคนทำอะไรกัน?"
"หัวหน้า ตื่นสักที!" จ้าวเทียนยิ้มแห้ง ๆ "หัวหน้าไม่รู้หรอกว่าข้างนอกมันคึกคักขนาดไหน ขาดแค่พระเอกอย่างหัวหน้าไปโผล่แล้ว"
"รีบอะไร?" ซูโม่ตอบพลางแต่งตัวไปด้วย
จางเสี่ยวชวนขมวดคิ้วพูดขึ้น "ข้างนอกผู้มีอิทธิพลเยอะเกินไปแล้ว พวกเรานักศึกษามหา'ลัยชิงหัวยังเบียดไม่ถึงข้างหน้าเลย ตอนนี้นักศึกษาไม่พอใจกันใหญ่"
"มีเรื่องแบบนี้ด้วย?"
ซูโม่ชะงัก แล้วหรี่ตาลงอย่างไม่รู้ตัว "เดี๋ยวไปถึงหน้างานแล้วค่อยจัดการ"
หวังเย่กระพริบตาปริบ ๆ ใส่ซูโม่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ "หัวหน้า อยู่ดี ๆ จะมาไขข้อสันนิษฐาน WDW ทำไมเหรอ?"
"ไม่มีอะไร"
ซูโม่ยิ้มบาง ๆ ยืดเส้นยืดสายอย่างสบายอารมณ์ "ก็เมื่อวานมีรุ่นพี่สองคนเอาข้อสันนิษฐาน WDW มาถาม แล้วฉันไม่อยากอยู่กับพวกเธอสองต่อสอง ก็เลยคิดวิธีนี้ขึ้นมา"
จ้าวเทียน: "…"
หวังเย่: "…"
จางเสี่ยวชวน: "…"