“เอ่อ...”
เติ้งซวี่ตวนนวดขมับอย่างปวดหัว ก่อนเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม “ท่านอาจารย์ซู นี่ท่านคุมแต้มแน่นไปหน่อยมั้ย?”
“ให้คะแนนแต่ละเกมมันต่างกันบ้างไม่ได้เหรอ?”
ซูโม่ยกน้ำขึ้นจิบเงียบ ๆ มองเติ้งซวี่ตวนนิ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลง ทำเอาอีกฝ่ายลนลาน ต้องรีบยิ้มประจบ “ท่านอาจารย์ซู ถึงผมจะจู้จี้ไปหน่อย แต่ก็จนใจนี่นา ใครใช้ให้ท่านเก่งกาจขนาดนี้เล่า!”
ก่อนมาเจอซูโม่ ถ้ามีใครมาบอกเขาว่านักปิงปองสามารถคุมแต้มได้แม่นยำขนาดนี้ เขาไม่เชื่อเด็ดขาด
ก็แหงล่ะ กีฬามหาวิทยาลัยโลกนะ ระดับโปรทั้งนั้น!
ส่วนใหญ่เป็นนักกีฬาทีมชาติ มีแค่หยิบมือที่มาจากทีมจังหวัดหรือดาวรุ่งจากสโมสรเอกชน
ขนาดทีมเซี่ยกั๋วเองยังต้องเล่นเต็มที่ กลัวพลาดท่าแพ้โต๊กกั๊ก
นอกเสียจากมั่นใจว่าชัวร์แล้ว เติ้งซวี่ตวนถึงจะให้ลูกทีมผ่อน ๆ บ้าง
แต่ที่ไหนได้! เจอไอ้หน้าซูโม่นี่...
คุมแต้มทุกเกม แถมแม่นเป็นจับวางอีก โคตรอัศจรรย์!
ซูโม่ครุ่นคิดนิดหน่อย “โค้ชเติ้ง ผมเข้าใจแล้ว จะปรับคะแนนให้ดูเปลี่ยน ๆ หน่อย”
“ลำบากท่านอาจารย์ซูแล้ว” พอซูโม่ตอบตกลง ใจเติ้งซวี่ตวนที่หล่นไปอยู่ตาตุ่มก็ลอยกลับขึ้นมาที่เดิม
เกมที่สี่ คู่ต่อสู้คือเชอร์ชิลล์จากประเทศต้าหยาง มือวางอันดับ 27 ของโลก แถมเป็นคู่แข่งที่หินที่สุดในรอบแบ่งกลุ่มที่ซูโม่ต้องเจอ
อย่ามองว่าอันดับ 27 นั้นต่ำ อันดับนี้สูงมากแล้ว รู้มั้ยว่า 30 อันดับแรกของโลกถูกนักกีฬาเซี่ยกั๋วยึดไปถึง 18 ที่นั่ง
พูดง่าย ๆ คือ ถ้าไม่นับเซี่ยกั๋ว ทั่วโลกจะมีนักปิงปองติดท็อป 30 แค่ 12 คนเท่านั้น
บริเวณพักนักกีฬา
เชอร์ชิลล์จ้องผลแข่งรอบแบ่งกลุ่มของซูโม่ในมือ หน้าตาเครียดจัด