การแข่งขันวันแรกจบลงอย่างราบคาบ
ทีมชาติเซี่ย ส่งนักกีฬาชายหญิงรวม 8 คน ผ่านเข้ารอบหมดทุกคน อาจเพราะงี้แหละที่ทีมชาติเซี่ยถูกเรียกว่าปีศาจใหญ่แห่งสังเวียน
ฝั่งเวยปั๋ว
กระทู้ที่เพิ่งโพสต์ว่าซูโม่เล่นบาสแบบลงแรงน้อยยังไม่ทันจะได้แชร์ต่อ สาวกเน็ตก็ลากสถิติรอบแบ่งกลุ่มเทเบิลเทนนิสของซูโม่มาโชว์ซะแล้ว
ผลงานสุดฟู่ฟ่านั้นทำให้เน็ตต้องอ้าปากค้างทั้งประเทศ
4 แมตช์ ชนะหมด 3-0 แถมสกอร์ไม่ใช่ 11:1 ก็คือ 11:5
ใต้กระทู้นั้น ฝูงปีศาจร้ายนานาชนิดก็โผล่มาให้เห็นกันครบหน้า
"โอ้พระเจ้า!"
"สถิตินี้มันชนะมาจากมือซูโม่จริงเหรอ?"
"ซูโม่เล่นปิงปองเป็นด้วยเหรอ? ของปลอมชัวร์!"
"เจ๋งว่ะ! แม้แต่อาจารย์ซูก็เทพขนาดนี้เลยเหรอ?"
"ตอนนี้ฉันเริ่มสงสัยแล้วว่าทีมปิงปองเซี่ยมันมีบัฟติดตัวหรือเปล่า ใส่ชื่อทีมชาติเซี่ยปุ๊บ แม้แต่หมูก็ยังชนะได้!"
"ถ้างั้นฉันลงไปฉันก็ชนะได้สิ! ฉันว่าตัวเองเล่นเก่งกว่าหมูอย่างน้อยนิดนึง..."
............
กลับถึงมหาลัย ก็บ่ายโน้นห้าโมงแล้ว
ซูโม่ไม่ได้กลับหอ โทรหาเหยียนจิ่วซีหนึ่งครั้ง แล้วก็บึ่งตรงไปที่โรงอาหาร
สั่งข้าวเสร็จ ก็นั่งรอเหยียนจิ่วซีอยู่เงียบ ๆ
"เสี่ยวโม่!"
ไม่ช้า ร่างงามหนึ่งก็เดินมานั่งตรงข้ามซูโม่
เหยียนจิ่วซียิ้มบาง ๆ ให้ การแข่งทั้ง 4 แมตช์ของซูโม่วันนี้เธอดูครบทุกนัด
สรุปสั้น ๆ ก็แค่สี่ตัวอักษร
เทพมาก!
คู่แข่งล้วนเป็นนักกีฬาระดับอาชีพ แต่ซูโม่ยังคว้าชัยแบบขยี้ขยำ เธอแทบมองจนตาค้าง
โดยเฉพาะนัดสุดท้าย จบด้วยสกอร์ 11:1 ล้วน ๆ
เท่มาก——
รู้สึกได้ถึงสายตาอิงอ้อนั้น ซูโม่ก็ยิ้ม "เหยียนจิ่วซี ตอนพักวันนี้ฉันเขียนข้อสันนิษฐานบางอย่างให้เธอไว้ พอกินข้าวเสร็จเดี๋ยวเอามาให้"
"เสี่ยวโม่ ปิงปองของเธอเก่งมากเลย เก่งกว่าบาสอีก!"
เหยียนจิ่วซีหัวเราะคิกคัก "พอจบการแข่งแล้ว สอนฉันบ้างได้ไหม?"
"เอ๊ะฮืม——"
ซูโม่ต้องเคาะเตือนอย่างอ่อนแรง "เสี่ยวซี ฉันกำลังคุยเรื่องข้อสันนิษฐานอยู่นะ เธอลากไปไกลถึงไหนแล้ว?"
"เรื่องนั้นไม่สำคัญ!"
เหยียนจิ่วซีขยับตาเป็นประกาย ท่าทางน่ารักจนหัวใจแทบหยุดเต้น
ส่วนซูโม่?
เขาไม่เคยมีภูมิคุ้มกันเหยียนจิ่วซีมาตั้งแต่แรก พอเห็นภาพน่ารักจนแค่มองก็อิ่มใจแบบนี้ ก็ละลายเป็นน้ำตาลหนืดทันที