เติ้งซวี้ตวนยื่นน้ำให้ซูโม่หนึ่งขวด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบ “อาจารย์ซูครับ ช่วยผ่อนน้ำหน่อยได้ไหม สกอร์แบบนี้มันยั่วยุคู่ต่อสู้ เดี๋ยวทีมเซี่ยกั๋วเราโดนเกลียดชังตายเลยนะครับ!”
ซูโม่: “……”
สรุปที่เติ้งซวี้ตวนมานั่งคุมสนามวันนี้ ก็เพื่อให้เขาเล่นอ่อนข้อเนี่ยนะ?
เอิ่ม——
“ได้ เกมต่อๆ ไป ผมจะคุมแต้มที่ 11:5 ครับ”
ถึงซูโม่จะไม่อยากทำแบบนี้เลยสักนิด แต่ก็ต้องเห็นใจเติ้งซวี้ตวนบ้าง เพราะยังไงเขาก็มาแค่รับบทชั่วคราว จะทิ้งงานเละไว้ให้คนอื่นไม่ได้
“รบกวนอาจารย์ซูแล้วครับ”
นี่แหละ เติ้งซวี้ตวนถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบส่งผ้าขนหนูให้ซูโม่ผืนหนึ่ง “อาจารย์ซูแข่งมาเหนื่อยแล้ว รีบเช็ดเหงื่อเถอะครับ”
ซูโม่: “……”
เช็ดเหงื่อ?
เขายกมือลูบหน้าผากตัวเองโดยไม่รู้ตัว... แห้งสนิท ไม่มีเหงื่อสักเม็ด
นี่มันเช็ดเหงื่อบ้านไหนกันเนี่ย!
-
เกมต่อๆ มา ไม่ใช่การถล่มด้านเดียวอีกต่อไป
เมื่อซูโม่ต่อให้ต่อเนืองๆ ในที่สุดการแข่งขันก็เริ่มสูสีขึ้น
พอเห็นฉากนั้น เติ้งซวี้ตวนที่นั่งอยู่ในโค้ชโซนก็เผยรอยยิ้มโล่งอกออกมาในที่สุด
ไม่นานเขาก็จับทางที่ซูโม่ปล่อยแต้มได้
ซูโม่จะทำแต้มติดๆ กันสองครั้ง แล้วต้องมีจังหวะพลาดแน่ๆ แบบนี้สกอร์เกมย่อยที่สองก็พุ่งมาที่ 10:5 อย่างรวดเร็ว ลูกสุดท้ายไม่มีอะไรให้ลุ้น
ตีโต้เอาชนะไปเลย
ปิดเกมด้วยสกอร์ 11:5
เกมย่อยที่สาม ซึ่งก็คือเกมแมตช์พอยต์ของซูโม่ ตลอดทั้งเกมไม่มีอะไรผิดคาด ยังคงเป็นการทำแต้มในรูปแบบเดิมเป๊ะ ลูกสุดท้ายเร่งบอลเปลี่ยนมุมเอาคะแนน 11:5!