"ตอนนี้ ฉันเป็นคนพูด!"
สิ้นเสียงของซูโม่ ห้องเรียนคณิตศาสตร์ก็เงียบสนิท
อันหราน: "…"
นักเรียนทุกคน: "…"
ซูโม่ยืนยันด้วยสถานะของตัวเอง สาธิตให้พวกเขาดูชัด ๆ ว่าคำว่า 'ไม่สนใจเหตุผล' มันเป็นยังไง
นี่มัน…
-
"กริ๊งงงง—"
เสียงออดพักดังขึ้น นักเรียนทุกคนมีสีหน้าเหมือนยังไม่อยากเลิก
นักเรียนทุกคนยอมรับว่าฟังซูโม่สอนแล้วเข้าใจง่ายมาก!
ก่อนหน้านี้ เซี่ยไห่เซิงกับฉางจื้อหลาน นักคณิตศาสตร์ระดับสองสองคนมาสอนข้อสันนิษฐานระดับหนึ่ง ต่อให้พวกเขาพูดน้ำท่วมปาก ท่องเป็นน้ำไหล พวกเขาก็ฟังออกแค่นิดเดียว
แต่พอซูโม่สอนมันคนละเรื่อง เขาเก่งตรงที่เปลี่ยนเรื่องซับซ้อนให้เป็นเรื่องง่าย ไม่ต้องกลัวฟังไม่รู้เรื่อง!
ว่าแต่ ฟังครูสอนแค่คาบเดียวดีกว่าฟังเองครึ่งเดือน!
ที่หน้าประตูห้องเรียน
ฉางจื้อหลานกับเซี่ยไห่เซิงฟังจนเคลิ้ม พวกเขาพบว่าตัวเองก็ได้ความรู้เหมือนกัน ใจนี่สั่นสะเทือนสุด ๆ!
ระดับคณิตศาสตร์ของพวกเขาอยู่ในขั้นนักคณิตศาสตร์ระดับสอง แม้จะไม่ใช่หัวกะทิ แต่ก็ไม่ใช่พวกก้นห้อง
การไขข้อสันนิษฐานระดับหนึ่งมันเป็นเรื่องกล้วย ๆ
แต่วันนี้ พวกเขากลับได้ความรู้จากข้อสันนิษฐานระดับหนึ่ง นี่ทำให้ทั้งคู่รู้ซึ้งถึงระยะห่างระหว่างตัวเองกับซูโม่!
สุดจะหยั่งถึง!
"เอาล่ะ คาบนี้พอแค่นี้ก่อน คาบหน้าเริ่มสอบ ขอให้โชคดี"
พูดจบ ซูโม่ก็เดินออกจากห้องเรียน ฉางจื้อหลานกับเซี่ยไห่เซิงหลุดปากพร้อมกันว่า "อาจารย์ซูครับ คุณสอนดีมากจริง ๆ!"
"อาจารย์ทั้งสองชมเกินไปแล้วครับ"