หลังจากนั้นสองวัน แม่ของเหยียนก็รับแม่ของซูมาพักที่บ้าน โดยบอกว่าจะได้เป็นเพื่อนกัน
ส่วนซูโม่ก็หน้าด้านตามมาพักด้วย ตกกลางคืนมักจะรอให้คุณนายทั้งสองหลับสนิทแล้วแอบย่องเข้าห้องนอนของเหยียนจิ่วซีอย่างแนบเนียน
เหยียนจิ่วซีเองก็จนปัญญากับสถานการณ์นี้ ได้แต่ยอมรับไปโดยปริยาย
เพราะซูโม่ได้แค่นอนกอดเธอเฉย ๆ ไม่เคยล้ำเส้นแม้แต่น้อย นั่นทำให้เธอเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเองมากขึ้นเรื่อย ๆ
ที่จริงแล้ว สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ซูโม่เองก็ต้องอดกลั้นอย่างแสนสาหัส เพียงแค่เขาไม่ได้แสดงออกมาเท่านั้นเอง
เวลาผ่านไปอย่างนี้ จนถึงวันที่ห้าเดือนเจ็ด
เที่ยงตรงสามสิบนาที
ซูโม่และเหยียนจิ่วซีปรากฏตัวที่หน้าประตูมหา'ลัยชิงหัว ทั้งสองถูกสี่สาวดอกไม้แห่งไนติงเกลขับรถมาส่ง
มองเงารถที่กำลังเคลื่อนจากไป เหยียนจิ่วซีกะพริบตาปริบ ๆ แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ "เสี่ยวโม่ พี่สาวทั้งสี่คนนั้นสวยกันทั้งนั้นเลยนะ เธอว่าไหม?"
"สวยเหรอ?"
ซูโม่ส่ายหน้า พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ก็งั้น ๆ แหละ เสี่ยวซีของฉันสวยที่สุด ไม่มีใครเทียบ!"
"อ๊ะ ฉันว่าเข้ามหาวิทยาลัยแล้วปากหวานขึ้นเยอะเลยนะ!"
"ก็เพราะตอนม.ปลายข้อจำกัดมันเยอะ ฉันเลยโชว์ฝีมือไม่เต็มที่" ซูโม่ตอบอย่างจริงจัง
เหยียนจิ่วซี: "..."
เรื่องความหน้าด้าน นี่เธอกับซูโม่ห่างกันเป็นระบบสุริยะเลยนะ!
หลังจากเอาสัมภาระกลับไปเก็บที่หอพัก ทั้งสองก็ไปกินข้าวง่าย ๆ ที่โรงอาหาร แล้วพากันไปที่ภาควิชาคณิตศาสตร์