บนแท่นบรรยาย ทั้งสองคนเอาหัวชิดกันแนบสนิท
ซูโม่เอามือข้างหนึ่งเท้าคาง สายตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้างดงามของเหยียนจิ่วซีไม่วางตา ชื่นชมไปด้วยแล้วก็ไม่ลืมติวหนังสือไปด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าเขาไม่เคยจางหายไปเลย
ส่วนสีหน้าของเหยียนจิ่วซีกลับดูจริงจังมาก ทุกครั้งที่ฟังซูโม่อธิบายโจทย์ ก็จะช่วยเธอได้มากเสมอ
ตัวเธอเดิมทีก็สวยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอตั้งใจขึ้นมา ก็ยิ่งแผ่กลิ่นอายสงบนิ่ง บางคราวก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ ไม่ได้ทำลายความงามนั้น กลับยิ่งทำให้คนใจสั่นไหว อยากจะโอบกอดเทพธิดาเช่นนี้ไว้ในอ้อมอกแล้วทะนุถนอมเสียเหลือเกิน
แน่นอนว่า นอกจากซูโม่แล้ว คนอื่นได้แต่คิดไปเอง...
ฉากนี้ ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อเหล่านักเรียนทุกคน
โดยเฉพาะพวกนักเรียนโสด ตาแทบถลนมองทั้งสองคนบนแท่นบรรยาย ถ้าเลือดออกได้จริง พวกเขาคงเสียชีวิตเพราะเสียเลือดมากเกินไปตั้งนานแล้ว
เดิมทีทำข้อสอบก็ไม่ค่อยราบรื่น อารมณ์ก็ย่ำแย่อยู่แล้ว
พอยิ่งสอบเสร็จ ยังต้องมากินอาหารหมาสด ๆ ร้อน ๆ อีก ความรู้สึกแบบนี้พวกเขาไม่อยากเจออีกเลยชาตินี้
ฆ่าคนให้ตายทั้งเป็น!
ชั่วขณะนั้น แม้แต่คนในหอ 403 และหอ 506 ยังแทบทนดูไม่ไหว
นักเรียนคนอื่นโกรธแต่ไม่กล้าพูด แต่พวกเขาไม่กลัวซูโม่ ต่างพากันโพล่งบ่นออกมา
"ท่านหัวหน้า นี่นายเกินไปหน่อยแล้วนะ!"
"ใช่ ๆ คิดถึงจิตใจพวกเราบ้างสิ?"
"แสงสว่างกลางวันแสก ๆ ฟ้าดินเป็นพยาน นายกับเสี่ยวซีช่วยเกรงใจสายตาคนอื่นหน่อยได้ไหม?"