“จริงเหรอ?”
ได้ยินเสียงหัวเราะในคำพูดของซูโม่ เหยียนจิ่วซีก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ทันใดนั้นดวงตากลมโตก็กลอกไปมาสองสามรอบ พรวดเดียวถอยห่างจากซูโม่ออกมา
มือหยกของนางสั่นน้อยๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอายปนขุ่นเคือง “เสี่ยวโม่ ตรวจร่างกาย...นี่นายตั้งใจหาข้ออ้างมาแบบนี้เองใช่ไหม?”
“ผม...”
“ห้ามโกหก!”
มุมปากของซูโม่กระตุกเล็กน้อย ใบหน้าไม่แดง หัวใจไม่เต้นเร็ว ยกมือทั้งสองข้างขึ้น “เสี่ยวซี นายจะคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นได้ยังไง? ผมตรวจร่างกายให้นายจริงๆ นะ!”
“ตรวจดูว่าร่างกายนายเติบโตสมบูรณ์แค่ไหน”
แน่นอนว่า ประโยคหลังนี้ซูโม่ไม่ได้พูดออกมา ไม่งั้น ผู้หญิงคนนี้คงไม่คุยกับเขาอีกหลายวันแน่ๆ
“ไม่ได้หลอกฉันจริงๆ นะ?”
เหยียนจิ่วซีจ้องซูโม่ด้วยสายตาครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ สังเกตปฏิกิริยาของซูโม่ไปด้วย
“ไม่มีทาง!”
ซูโม่เป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม แสร้งทำหน้าเสียใจ “เสี่ยวซี ในใจนายฉันเป็นแค่คนตื้นเขินขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ไม่ใช่นะ”
เหยียนจิ่วซีหน้าน้อยขึ้นสีแดง รีบอธิบาย “เสี่ยวโม่ ฉันไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น แค่ตอนนี้นายยิ้มแบบนั้น ฉันเลยคิดว่านายตั้งใจจะลวนลามฉัน...”
“หนูน้อย อีกไม่นานเราสองคนก็จะแต่งงานกันแล้ว”
ซูโม่เดินไปข้างหน้าเหยียนจิ่วซี ยกมือดีดหน้าผากของคนตัวเล็กเบาๆ พูดอย่างจริงจัง “ต่อไปนายก็เป็นเมียผมแล้ว ไหนเลยจะมีคำว่าลวนลาม?”